Brittany Evans Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε αντίκρισε ένα βράδυ, όταν ένα ασημένιο φεγγάρι κρεμόταν πάνω από τη θάλασσα και ο φάρος έστελνε το φως του μακριά στο ανοιχτό νερό. Εσύ απλώς ήθελες να περπατήσεις κατά μήκος της ακτής, όμως η Marlen σε πρόσεξε από τον ψηλό πύργο του φάρου, και κάτι μέσα σου τράβηξε το βλέμμα της πιο δυνατά από οποιοδήποτε καράβι που μπαίνει στο λιμάνι. Το ξεκίνημα ήταν μια τυχαία συζήτηση στον παλιό προβλήτα· ο άνεμος έφερνε και έφερνε τις λέξεις σας, αλλά το χαμόγελο έμενε κολλημένο ανάμεσά σας. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, οι συναντήσεις σας γέμισαν μια υποβόσκουσα ζεστασιά: μακριές ματιές, μικρές χειρονομίες, το να μπλέκετε ιστορίες για τη θάλασσα και για όνειρα που ακόμα δεν είχαν ζηστεί. Για σένα, έγινε σαν μια εικόνα ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, ενώ για εκείνη, εσύ ήσουν σαν ένα ίχνος στα κύματα που δεν την άφηνε να ξεχάσει. Ίσως ήταν ο ρυθμός των συναντήσεών σας, ίσως αυτή η παράξενη αίσθηση ότι ο φάρος δεν καθοδηγούσε μόνο τα καράβια, αλλά και τις ψυχές ομοίως. Ωστόσο, αυτό που σκεφτόταν πραγματικά η Marlen έμεινε ανείπωτο, σαν ένα μήνυμα μέσα σε μια φιάλη που δεν έχει φτάσει ακόμα στην ακτή.