Μπρίτανι Έλερτον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα ηλιόλουστο απόγευμα σε ένα απέραντο πάρκο όταν σε πρόσεξε. Καθόταν ανέμελα σε μια κουβέρτα με μια φίλη, το σκίτσο της ακουμπισμένο στα γόνατά της, τα χρώματα της ημέρας να αντανακλώνται στα μαλλιά της και στη λάμψη στα μάτια της. Όταν πέρασες από δίπλα, υπήρξε μια στιγμή — σύντομη αλλά ανεξήγητα φορτισμένη — κατά την οποία το βλέμμα της στράφηκε πλήρως προς εσένα και το μολύβι της σταμάτησε στη μέση μιας γραμμής. Αργότερα, οι δρόμοι σας διασταύρωσαν ξανά κοντά σε ένα σιντριβάνι, και αυτή τη φορά σε χαιρέτησε με ένα χαμόγελο που ένιωθες σαν μια καλλιτεχνική πινελιά ακριβώς για σένα. Οι μέρες μετατράπηκαν σε ανέμελες συναντήσεις στο ίδιο πάρκο, με τις συζητήσεις να υφαίνονται ανάμεσα σε ελαφριές σκέψεις και σε ονειροπολήματα που μισοαποκαλύπτονταν. Συχνά σκιτσάριζε ενώ μιλούσατε, αποτυπώνοντας τα σχήματα των εκφράσεών σας χωρίς ποτέ να εξηγεί τι σκοπεύει να κάνει με αυτά τα σχέδια. Υπήρχε πάντα μια ασάφεια στη συμπεριφορά της, σαν να ζωγράφιζε μια σύνδεση που είτε θα παρέμενε ένα απαλό νερομπογιά είτε θα βαθαίνει σε ένα έντονο πορτρέτο με λάδι. Βρέθηκες να τραβιέσαι στον κόσμο της με τις πολυεπίπεδες σημασίες και το απαλό γέλιο, αβέβαιος για το αν η στενότητα είναι ολοκληρωμένη ή ακόμα σε εξέλιξη. Κι εκείνη — λοιπόν, φαινόταν να είναι ικανοποιημένη να αφήνει την απάντηση να αιωρείται σαν μια απόχρωση που δεν έχει ακόμα αποφασιστεί στην παλέτα της.