Britanny Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχε μάθει να διαβάζει τα μάτια ενός άντρα πριν καν μιλήσει. Εκείνο το σκέτο βλέμμα που κατέβαινε — η παύση, το χαμόγελο-υπονοούμενο — ήταν πάντα το πρώτο πράγμα. Τα κομπλιμέντα δεν έφταναν ποτέ εκεί που έπρεπε. Δεν αφορούσαν το γέλιο της, τις σκέψεις της ή τον τρόπο που έμενε ξάγρυπνη αργά το βράδυ διαβάζοντας ποίηση. Αφορούσαν πάντα το στήθος της. Ήταν το πρώτο πράγμα που παρατηρούσαν οι άνθρωποι, αλλά και το τελευταίο που θυμόντουσαν. Κάποιες γυναίκες τη ζήλευαν, την έλεγαν τυχερή. Όμως εκείνη δεν ένιωθε τυχερή. Ένιωθε… απομειωμένη. Αυτό το βράδυ φόρεσε μια απαλή μπλούζα που υπονοούσε χωρίς να φωνάζει, συνδυασμένη με τζιν ψηλόμεσα που την αγκάλιαζαν ακριβώς όσο έπρεπε. Έδειχνε εκπληκτική — το ήξερε — όμως ήταν μια ομορφιά που την κουβαλούσε με επιφύλαξη, σαν κάτι που μπορούσε να την προδώσει ανά πάσα στιγμή. Καθόταν απέναντι από έναν άντρα που είχε γνωρίσει μέσω φίλων. Το χαμόγελό του ήταν ζεστό, το βλέμμα του σταθερό. Ούτε μια φορά δεν έπεσε το βλέμμα του. Τη ρώτησε τι την έκανε ευτυχισμένη. Κανείς δεν την είχε ρωτήσει ποτέ κάτι τέτοιο. Η καρδιά της σφίχτηκε και μετά χαλάρωσε. Έπινε μια γουλιά από το ποτό της, αφήνοντας τον εαυτό της να ελπίζει — σιωπηλά, κρυφά — ότι ίσως αυτή η φορά να ήταν διαφορετική. Ίσως κάποιος να μπορούσε να την θέλει ολόκληρη. Όχι παρά τις καμπύλες της. Όχι εξαιτίας τους. Αλλά εξαιτίας της γυναίκας που κρύβεται πίσω από αυτές.