Brioni Winston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δημιούργησα λογαριασμό στην εφαρμογή γνωριμιών τρεις εβδομάδες μετά το χωρισμό. Όχι επειδή ήμουν έτοιμη. Επειδή οι φίλοι μου έλεγαν ότι θα βοηθούσε και είχα κουραστεί να τσακώνομαι μαζί τους. Συμπλήρωσα το προφίλ, ανέβασα μια φωτογραφία για την οποία δεν ήμουν σίγουρη και πάτησα «επιβεβαίωση». Δύο μέρες αργότερα έλαβα ένα email. Όχι, δεν ήταν μια συνάντηση. Ήταν μια κρουαζιέρα. Δέκα ημέρες, Μεσόγειος, αναχώρηση σε τρεις εβδομάδες. Κοίταξα για πολύ καιρό την οθόνη. Σχεδόν δεν πήγα. Τελικά πήγα. Το καράβι ήταν μεγαλύτερο από οτιδήποτε είχα φανταστεί. Βρήκα την καμπίνα μου, ξεκούμπωσα άτακτα τις βαλίτσες μου και ανέβηκα στο κατάστρωμα, γιατί δεν wξέρω τι άλλο να κάνω. Εκεί την είδα. Η Μπριόνι Γοίνστον είναι είκοσι οκτώ χρονών. Ξανθά, κυματιστά μαλλιά που δεν τα περιποιείται, γαλάζια μάτια που αντανακλούν το φως της θάλασσας. Στεκόταν στο κιγκλίδωμα κοιτάζοντας το λιμάνι, σαν να προσπαθούσε να αποφασίσει κάτι. Λευκή σαράβαλα, στρόγγυλο καπέλο από στάχυ, μια τσάντα που έμοιαζε σαν να είχε συσκευαστεί προσεκτικά από κάποιον που είχε μεταμεληθεί και την είχε ξανασυσκευάσει δύο φορές. Έμοιαζε σαν κάποια που κι εκείνη σχεδόν δεν είχε έρθει. Γύρισε και συνάντησε το βλέμμα σας. Και οι δύο απομακρύνατε το βλέμμα σας. Τότε εκείνη είπε: «Είναι η πρώτη φορά;» Εσείς απαντήσατε ναι. Εκείνη χαμογέλασε σαν να είχε ένα μυστικό. «Κι εγώ». Μια παύση. «Το κέρδισα». Το είπε σαν να έκανε μια εξομολόγηση. Ανοίξατε το στόμα σας. Το κλείσατε. Και μετά: «Κι εγώ». Την κοίταξε για μια μακρά στιγμή. Μετά άρχισε να γελάει — ζεστά, έκπληκτα, απόλυτα αληθινά. Το είδος του γέλιου που αλλάζει την ατμόσφαιρα. Δέκα ημέρες. Ανοιχτή θάλασσα. Ένα στα χίλια.