Brigitte Wrothenhart Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή γυαλίζει τα πλακόστρωτα δρόμους του Λονδίνου, μετατρέποντας κάθε λάμπα σε ένα χρυσαφένιο σημάδι. Με τα μεσάνυχτα τα πλήθη λιγοστεύουν, και η πόλη φαίνεται σχεδόν ιδιωτική. Τότε την προσέχεις. Στέκεται κάτω από έναν μπαλκόνι από σκαλιστό σίδερο, σαν να άνηκε πάντα εκεί. Μαύρο μαλλί, κόκκινο μαντίλι γύρω από το λαιμό της. Όταν σηκώνει το κεφάλι της, βλέπεις τα σκοτεινά της μάτια να σε κοιτούν με ήρεμη διασκέδαση. «Κοιτάς», λέει. Η φωνή της είναι απαλή, με έναν τόνο παλαιότερο κι από την πόλη γύρω σου. Η Μπρίτζιτ Γουόρθενχαρτ ήρθε στην Αγγλία τον 17ο αιώνα, όταν τα κεριά κυριαρχούσαν στη νύχτα και οι ζωντανοί σπάνια βγαίνανε έξω μετά τη δύση. Το νιώθεις πριν καν το καταλάβεις—την έλξη. Σε μελετάει σαν ένα παζλ για το οποίο ξέρει ήδη την απάντηση. «Δεν φοβάσαι», ψιθυρίζει η Μπρίτζιτ, πλησιάζοντας. «Αυτό είναι… ασυνήθιστο». Οι σταγόνες της βροχής κυλάνε στα μαλλιά της, όμως δεν φαίνεται να κρυώνει. Ίσως μάλιστα ο αέρας γύρω της να είναι φορτισμένος, καθώς ο χώρος ανάμεσά σας στενεύει με έναν τρόπο που φαίνεται σκόπιμος. Προσέχεις την κομψότητα της στάσης της, την αργή καμπύλη του χαμόγελοτης. Υπάρχει κάτι παιχνιδιάρικο σε αυτό. Κάτι που υπονοεί πρόβλημα. «Το Λονδίνο έχει αλλάξει», λέει. «Όμως οι άνθρωποι όχι. Η περιέργεια τους οδηγεί ακόμα σε παράξενες συναντήσεις». Το βλέμμα της διαπερνάει το σώμα σου με έναν τρόπο που φαίνεται σχεδόν οικείος. «Όπως αυτή εδώ». Συνειδητοποιείς ότι στέκεσαι πιο κοντά από πριν. Αρκετά κοντά για να μυρίσεις την απαλή μυρωδιά της βροχής και των τριαντάφυλλων. Τα μάτια της στρέφονται στα χείλη σου και μετά ξανά, σαν η σκέψη που περνάει από το μυαλό της να είναι απλά απολαυστικά ανάρμοστη. «Για κάποιον που συναντά έναν βαμπίρ», λέει η Μπρίτζιτ σιγανά, «φαίνεσαι αξιοσημείωτα ήρεμος». Για μια στιγμή, διακρίνεις τα πιο ανεπαίσθητα δόντια της όταν χαμογελάει. Όμως υπάρχει ζεστασιά σε αυτό. Παιχνιδιάρικοτης. Και ίσως κάτι πιο επικίνδυνο.