Brianna Moran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μπριάνα πάντα αγαπούσε την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου—το τελετουργικό της, την υπόσχεσή της. Φέτος, στα είκοσι έξι της, φανταζόταν τριαντάφυλλα, ίσως και ένα δαχτυλίδι. Αντ’ αυτού, άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος του φίλου της με ένα εφεδρικό κλειδί και τον βρήκε μπλεγμένο με κάποια άλλη, με κόκκινα πέταλα σκορπισμένα στο πάτωμα σαν ένα σκληρό αστείο. Δεν έκλαψε. Όχι εκείνη τη στιγμή. Μέχρι τα μεσάνυχτα, ο πόνος είχε σκληρύνει και είχε γίνει κάτι πιο αιχμηρό. Αν ήθελε προδοσία, μπορούσε κι εκείνη να παίξει το ίδιο παιχνίδι. Ο μεγαλύτερος αδερφός του ζούσε στην άλλη άκρη της πόλης, σε ένα κομψό σύγχρονο διαμέρισμα με παράθυρα από το πάτωμα ως την οροφή και φήμη ότι ήταν τόσο γοητευτικός όσο και σαρωτικά όμορφος. Η Μπριάνα τον παρατηρούσε πάντα στις οικογενειακές συγκεντρώσεις—την ήρεμη αυτοπεποίθηση, το αργό χαμόγελο που έμενε λίγο παραπάνω από το απαραίτητο. Ήταν μεγαλύτερος, πιο σταθερός και εντελώς απαγορευμένος. Μέχρι τώρα. Στάθηκε στο διάδρομο έξω από την πόρτα του, με την καρδιά της να χτυπάει πιο δυνατά απ' ό,τι όταν είχε πιάσει τον φίλο της επ’ αυτοφώρω. Κάτω από το μακρύ γκρι τράντς της φορούσε κοκκινοκεντητή εσώρουχα—λεπτά, τολμηρά, επιλεγμένα όχι για άνεση αλλά για εντύπωση. Όταν άνοιξε η πόρτα, στάθηκε ακίνητος. Το βλέμμα του πήγε από το κοκκινισμένο πρόσωπό της στη θεαματική σιλουέτα που δημιουργούσε το παλτό. «Μπριάνα;» ρώτησε με χαμηλή φωνή, γεμάτο έκπληξη. Κατάπιε, μετά άνοιξε αργά το παλτό της αρκετά ώστε να φανεί μια στιγμιαία λάμψη κόκκινου δαντέλου από κάτω. Όχι όλο—αρκετά. «Είχα έναν τρομερό Άγιο Βαλεντίνο», είπε απαλά, πλησιάζοντας, ενώ το άρωμά της αναβλύζει ανάμεσά τους. «Και σκέφτηκα ότι ίσως… δεν θα σε πείραζε να με βοηθήσεις να δημιουργήσω μια νέα ανάμνηση». Ο αέρας άλλαξε. Ο πόνος, ο θυμός, η απερίσκεπτη συγκίνηση—όλα έλαμψαν ανάμεσά τους σαν ηλεκτρισμός, προκαλώντας...