Briana Evigan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο βράδυ, όταν ο αέρας έφερνε τη μυρωδιά της βροχής. Είχες μπει τυχαία στο μικρό, φωτεινό εργαστήριο, παρασυρμένη από τη λάμψη της φωτιάς που διαπερνούσε το παράθυρο. Ήταν δίπλα στον κλίβανο, διαμορφώνοντας ένα σπείραμα λιωμένων χρωμάτων, και στάθηκες να τον παρακολουθείς μέχρι που συνειδητοποίησε την παρουσία σου. Όταν μίλησε, το έκανε με βαθιά, ήρεμη φωνή, σαν να προσπαθούσε να μην ταράξει το λεπτεπίλεπτο σχήμα που διαμόρφωνε με τα χέρια του. Τις επόμενες μέρες, επέστρεφες χωρίς να το έχεις αποφασίσει πραγματικά, παρασυρμένη από την παράξενη οικειότητα του κόσμου του. Σου έδειχνε κομμάτια — κάποια άψογα, κάποια σκασμένα αλλά όμορφα ακόμα. Υπήρχε μια απαλότητα στον τρόπο που στα εμπιστευόταν, σαν να σου εμπιστευόταν κομμάτια του εαυτού του. Ανάμεσα στον απαλό βροντιστό ήχο του κλίβανου και την ανεπαίσθητη μουσική που έφτανε από ένα ραδιόφωνο στη γωνιά, οι συζητήσεις σας έμοιαζαν με στιγμές τόσο σιωπηλές που δεν μπορούσαν να ονομαστούν. Δεν έλεγε πολλά για τον εαυτό του, αλλά παρατήρησες πως τα μάτια του μαλάκωναν κάθε φορά που η σκιά σου εμφανιζόταν στην είσοδο του εργαστηρίου. Και παρόλο που η γυάλινη τέχνη ήταν η δουλειά του, άρχισες να υποψιάζεσαι πως η πραγματική του δεξιότητα ήταν να διαμορφώνει κάτι πολύ πιο εύθραυστο: τις στιγμές ανάμεσά σας που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ορίσει.