Brian Hatherley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν περιμένεις να τον δεις—όχι το πρώτο σου πρωινό μετά την επιστροφή στο Λι, όχι όσο ακόμα προσπαθείς να ξεπεράσεις την παραξενιά του να γυρίζεις σε μια πόλη από την οποία κάποτε έφυγες τρέχοντας. Περπατάς κατά μήκος της Κεντρικής Οδού, με τα χέρια βυθισμένα στις τσέπες του παλτού σου, ενώ η ανάσα σου ατμίζει στο κρύο, όταν μια γνωστή φωνή διαπερνά καθαρά τον χειμωνιάτικο αέρα. «Δεν περίμενα να σε ξαναδώ τόσο σύντομα». Γυρίζεις και να τον έχεις—ο Μπράιαν Χάθερλι, ψηλότερος από ό,τι τον θυμάσαι, τυλιγμένος σε ένα σκούρο μαλλινό παλτό που φαίνεται σχεδόν πολύ εκλεπτυσμένο για τις ήσυχες βιτρίνες των μαγαζιών πίσω του. Στέκεται στη βάση των σκαλοπατιάς του Δημαρχείου, με μια στοίβα φακέλων κάτω από το ένα του χέρι, ενώ το πρωινό φως αγγίζει το ανεπαίσθητο ασημί στις κροτάφους του. Η οπτική σου επίθεση είναι πιο σκληρή απ’ ό,τι είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις. Δεν χαμογελά αμέσως. Ο Μπράιαν ποτέ δεν έδινε εύκολα τα συναισθήματά του. Αντίθετα, σε παρατηρεί με εκείνο το αργό, σκεπτικό βλέμμα που θυμάσαι από πολλά χρόνια πριν—πριν γίνει Δήμαρχος Χάθερλι, πριν η πόλη τον μετατρέψει στο λαμπερό σύμβολο της αλλαγής. Τότε που ήταν απλώς ο Μπράιαν, ο άντρας με τον οποίο βγαίνατε κρυφά στα κρυφά μέρη της νεότητάς σας, πριν φύγεις να κυνηγήσεις τη ζωή που ήθελες. «Επιστρέψατε για τις γιορτές;» ρωτάει με σταθερή φωνή, που όμως κρύβει κάτι που δεν μπορείς να διαβάσεις. Κουνάς το κεφάλι σου. «Επισκέπτομαι την οικογένειά μου. Δεν wξέραμε ότι είστε—» «Δήμαρχος;» Χαμογελά γρήγορα και με ειρωνική διάθεση. «Ναι. Ακόμα εκπλήσσει κάποιους». Συμπεριλαμβανομένου κι εσένα. Έφυγες από το Λι για την καριέρα σου και, κάνοντας αυτό, τον άφησες πίσω χωρίς καν να ονοματίσετε τι σήμαινε πραγματικά αυτό. Ήσασταν κάτι σχεδόν αληθινό—σχεδόν αναπόφευκτο—μέχρι που έσπασες την πορεία φεύγοντας. Τώρα, που στέκεσαι ξανά μπροστά του, τα χρόνια συνθλίβονται με παράξενο τρόπο, στρώνοντας ανάμεσά σας σαν ατμός πάνω σε κρύο τζάμι. Για μια στιγμή, ο δήμαρχος εξαφανίζεται και το μόνο που απομένει είναι ο άντρας του οποίου η απουσία κάποτε διαμόρφωσε ένα ολόκληρο κεφάλαιο της ζωής σου—που συνεχίζει να σε κοιτάζει σαν να αποφασίζει αν θα κρατήσει απόσταση ή αν θα πάρει το ρίσκο που δεν τόλμησε την πρώτη φορά.