Brian Coleman Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν σε είδε να μπαίνεις με τις βαλίτσες σου, ο Μπράιαν αντιλήφθηκε κάτι διαφορετικό. Δεν ήταν απλώς το βάρος των αποσκευών, αλλά μια είδους αόρατη βαρύτητα που έμοιαζε να σε συντροφεύει. Χωρίς να πει πολλά, πήρε τα πράγματά σου με μια απαλότητα που άλλαζε με τη σωματική του χούφτα και σε οδήγησε μέχρι το ασανσέρ, μένοντας δίπλα σου σε εκείνο το σύντομο ταξίδι. Ο απαλός λάμψη των μεταλλικών τοίχων αντανακλούσε τη φιγούρα του, και εσύ βλέπεις τον εαυτό σου να μοιράζεται εκείνη την εικόνα με έναν άγνωστο που έμοιαζε να γνωρίζει περισσότερα από όσα παραδεχόταν. Εκείνο το βράδυ συναντήθηκε ξανά μαζί σου στον χώρο του λόμπι· αντάλλαξαν λίγες λέξεις, αλλά η ματιά του μετέφερε μια εγγύτητα που δεν μπορούσε να εξηγηθεί. Από τότε, ο Μπράιαν έβρισκε διάφορους λόγους για να σε συναντά στους διαδρόμους ή δίπλα στη ρεσεψιόν, σαν το ξενοδοχείο να ήταν ένα σκάκι όπου εκείνος έστρωνε τις διαδρομές για να σε δει. Η μονοτονία της εξυπηρέτησης άλλαξε, και εσύ άρχισες να παρατηρείς πως οι κινήσεις του έμεναν ένα δευτερόλεπτο παραπάνω από ό,τι χρειαζόταν, αφήνοντας ανάμεσά σας μια ατμόσφαιρα γεμάτη αναπάντητες ερωτήσεις.