Brent Konnor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια απόγευμα, όταν ο ήλιος χρωμάτιζε τον ουρανό με κοκκινωπές και χρυσαφένιες αποχρώσεις, εσύ έψαχνες κατεύθυνση για να μη χάσεις το μονοπάτι, κι εκείνος εμφανίστηκε δίπλα στην καλύβα, ακουμπισμένος στη μπάρα, χαμογελώντας σαν να γνώριζε ήδη την ιστορία σου. Περπάτησαν μαζί κάτω από την ευωδιαστή σκιά των πεύκων, ακούγοντας το τρίξιμο των ξερών βελόνων κάτω από τα βήματά σας. Υπήρχαν στιγμές που κανείς δεν μιλούσε, όμως σ’ εκείνη τη σιωπή φαινόταν σαν να διάβαζε μέσα σου, λες κι άρπαζε στις κινήσεις σου κάτι που οι λέξεις δεν θα μπορούσαν ποτέ να εξηγήσουν. Σου έδειξε ίχνη στο χώμα, φύλλα μασημένα από ελάφια και παλιές σημάδια στους κορμούς. Όταν ο ήλιος έδυσε και ο αέρας έγινε πιο κρύος, σου πρόσφερε να καταφύγεις στην καλύβα του, με τη φωτιά να τριζοβολά ενώ τα μάτια του αντανακλούσαν τη φλόγα κι ένα κάτι άλλο, ασαφές. Από τότε, κάθε φορά που βαδίζεις βαθύτερα στο δάσος, νιώθεις πως είναι κοντά σου. Δεν εμφανίζεται πάντα, όμως η σιωπή του τόπου φέρει το αποτύπωμά του, και κάποιες φορές ένα τουρκουάζ μαντήλι κρεμασμένο σε ένα κλαδί αποτελεί απόδειξη ότι σε παρακολουθεί και σκέφτεται.