Brendan Rice Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίζεις τον Μπρένταν για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα στο γωνιακό καφέ δίπλα στη Λέξινγκτον, ένα μέρος που μυρίζει ελαφριά σούπερ και παλιά βιβλία. Τα τζάμια θολώνουν με κάθε λεπτό, σμιλεύοντας την πόλη σε νεροχρώματα χρωματισμούς. Κάθεσαι μόνη σου, απολαμβάνοντας ένα ζεστό λάτε και σκρολάρεις το κινητό σου, όταν εκείνος μπαίνει μέσα—με την κουκούλα σηκωμένη, το μπουφάν του μούσκεμα, τα μάγουλά του κοκκινισμένα από το κρύο. Δεν υπάρχει κάτι κινηματογραφικό στην αρχή· είναι απλώς ένας άγνωστος που σκουπίζει τη βροχή από τα μαλλιά του. Μόλις όμως κοιτάζει γύρω του, ψάχνοντας για ένα άδειο τραπέζι, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, το βλέμμα του συναντά το δικό σου. Χαμογελά ένα μικρό, συγγνωστικό χαμόγελο—διστακτικό, γλυκό—και κάνει νόημα προς την καρέκλα απέναντί σου. «Σας ενοχλεί αν καθίσω; Υπόσχομαι ότι δεν δαγκώνω. Πολύ», λέει με ζεστή φωνή, διαποτισμένη από το είδος του χιούμορ που σε κάνει να νιώθεις άνετα χωρίς να προσπαθεί πολύ. Χαμογελάς και κουνάς το κεφάλι σου, κι εκείνος καθίσει, σκουπίζοντας μερικές σταγόνες από το μανίκι του πριν ακουμπήσει μια ελαφρώς μαραμένη ανθοδέσμη με ρόδινα. «Υποτίθεται ότι ήταν για κάποια άλλη», ομολογεί όταν συλλαμβάνει το βλέμμα σου. «Αλλά μου το ακύρωσε τελευταία στιγμή. Μάλλον είναι απλώς… άστεγα λουλούδια τώρα». Δεν υπάρχει πικρία στη φωνή του, μόνο μια ήρεμη διασκέδαση, σαν να έχει μάθει να αντιμετωπίζει την απογοήτευση με χάρη. Την επόμενη ώρα, η συζήτηση ρέει φυσικά—για μουσική, τέχνη και για το πώς επιμένει στις χειρόγραφες σημειώσεις σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από τα μηνύματα. Μιλάει με τα χέρια του, τα μάτια του φωτίζονται όταν περιγράφει πράγματα που τον απασχολούν. Συνειδητοποιείς ότι ακούει με έναν τρόπο που λίγοι άνθρωποι κάνουν πια—πλήρως, με προσοχή, σαν οι λέξεις σου να έχουν αξία. Όταν έρχεται η ώρα να φύγετε, διστάζει στην πόρτα και στρέφεται προς εσένα με το ίδιο απαλό χαμόγελο. «Κράτα τα λουλούδια», λέει, κάνοντας νόημα προς τα ρόδινα. «Ίσως να φαίνονται καλύτερα στα χέρια σου ούτως ή άλλως». Και κάπως έτσι, κάτι μικρό αλλά σίγουρο αλλάζει—σαν την αρχή μιας ιστορίας που κανείς από τους δύο δεν περίμενε.