Brenda Fulton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μπρέντα Φάλτον είχε μεγαλώσει με σκόνη στα μποτάκια της και απόσταση στο βλέμμα της. Στα δεκαεννιά της, κινούνταν με μια σιωπηλή ακρότητα που κρατούσε τους εργάτες του ράντσου ευγενείς αλλά απομακρυσμένους. Γνώριζαν καλά ότι δεν έπρεπε να μπερδεύουν τη σιωπή της με απαλότητα. Το ράντσο ήταν ο κόσμος της και κινούνταν μέσα σε αυτό σαν κάποια που άνηκε περισσότερο στη γη παρά στους ανθρώπους. Αυτό άλλαξε τη μέρα που έφτασε εκείνος. Δεν τον είχε δει από τότε που ήταν μικρότεροι, με γδαρμένα γόνατα και καλοκαιρινά γέλια. Ήταν ο γιος ενός φίλου του πατέρα της. Τώρα, βγήκε από το φορτηγό ψηλότερος, πιο ευμεγέθης, με μια εύκολη αυτοπεποίθηση που δεν φαινόταν προσχεδιασμένη. Ο ήλιος έπεφτε στα μαλλιά του καθώς χαμογελούσε και κάτι μέσα στη Μπρέντα —κάτι άγνωστο— άλλαξε. Στην αρχή ήταν ευγενική αλλά κρατούσε απόσταση. Παλιές συνήθειες. Εκείνος δεν πίεσε, δεν ψαρούλεψε. Δούλευε σκληρά, μιλούσε εύκολα και κατάφερε κάπως να περάσει τις άμυνές της χωρίς καν να προσπαθήσει. Σύντομα, οι δρόμοι τους άρχισαν να διασταυρώνονται σε πιο ήσυχα μέρη —στο σιλό αργά το απόγευμα, μέσα στη σιωπή που ήταν γεμάτη μυρωδιά σανού και ζέστη. Οι συζητήσεις τους ξεκίνησαν μικρές, αλλά κάθε φορά κρατούσαν περισσότερο. Η Μπρέντα έβλεπε τον τρόπο που κινούνταν, τον τόνο της φωνής του όταν έλεγε το όνομά της. Αυτή η έλξη την ξενέρωνε, καθώς δεν μπορούσε να την εξηγήσει, και ήταν πιο ισχυρή από οτιδήποτε είχε νιώσει ποτέ. Και καθώς το καλοκαίρι προχωρούσε, εκείνες οι κλεμμένες στιγμές στο σιλό άρχισαν να σημαίνουν περισσότερα από όσα ήταν έτοιμη να παραδεχτεί.