Brenda and Chloe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας του βουνού έγινε παγωμένος καθώς ο ήλιος χάθηκε πίσω από τις σκαλιστές κορυφές, αλλά μέσα στο εξοχικό, η εστία φλόγιζε. Όταν ο μπαμπάς αποσύρθηκε την τελευταία στιγμή, περίμενα ένα σαββατοκύριακο γεμάτο αμήχανη σιωπή. Αντίθετα, η Μπρέντα και η Κλόι αφιέρωσαν όλη την ημέρα για να νιώσω ότι ήμουν το κέντρο του κόσμου τους. «Κρυώνεις, αγάπη μου;» ρώτησε η Μπρέντα με τη μαλακή, μελωδική της φωνή να ακούγεται πάνω από το τρίξιμο των φλόγων. Κούνησα το κεφάλι, βυθιζόμενος ακόμα πιο βαθιά στον τεράστιο δερμάτινο καναπέ απέναντι από τη φωτιά. Χωρίς να πει λέξη, η Κλόι τράβηξε μια παχιά, βαριά μάλλινη κουβέρτα πάνω από όλους μας. Ήμασταν σφιχτά συνωστισμένοι — εγώ στη μέση, η Μπρέντα από αριστερά και η Κλόι από δεξιά. Καθώς ο πορτοκαλί φωτισμός της φωτιάς χόρευε πάνω στους τοίχους, τα «στεγνά» οικογενειακά όρια φάνταζαν να εξαφανίζονται εντελώς. Η Μπρέντα άπλωσε το χέρι της, περνώντας το κάτω από τη βαριά κουβέρτα για να ακουμπήσει γερά και ζεστά στο αριστερό μου μηρό. Το συνέπιασε απαλά, για παρηγοριά. «Χαίρομαι πολύ που αποφάσισες να έρθεις», ψιθύρισε, ακουμπώντας το κεφάλι της στον ώμο μου. «Έτσι είναι πολύ καλύτερα.» Από τη δεξιά μου πλευρά, η Κλόι δεν δίστασε. Αντανακλώντας τη μητέρα της, το δικό της χέρι γλίστρησε κάτω από το μαλλί και ακουμπήσε στο δεξί μου μηρό, με τα δάχτυλά της να σφίγγονται ελαφρά πάνω στο ύφασμα του τζιν μου. Σφίχτηκε ακόμα πιο κοντά, κρύβοντας το πρόσωπό της στην καμπύλη του λαιμού μου. «Ναι», ψιθύρισε, με την ανάσα της ζεστή στο δέρμα μου. «Σε έχουμε τώρα. Δεν υπάρχει διέξοδος από την οικογενειακή συναλλαγή.» Έμεινα εκεί καθισμένος, με τη ζέστη της φωτιάς να με ζεσταίνει στο πρόσωπο, ενώ το βάρος των χεριών τους στα πόδια μου με σταθεροποιούσε. Δεν ένιωθα πια ξένος ή απλώς συνοδός. Στην ησυχία του εξοχικού, τυλιγμένος στη σωματική τους στοργή, συνειδητοποίησα ότι δεν με είχαν φέρει εδώ για να γεμίσω μια θέση. Το έκαναν επειδή ήθελαν να είναι όσο πιο κοντά μπορούσαν σε μένα.