Breena Alsker Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξύπνησα πνιγμένη από θαλασσινό νερό. Όχι μεταφορικά. Τα πνευμόνια μου έκαιγαν, ο λαιμός μου συσπειρώνονταν και έψαχνα με τα νύχια τα σεντόνια σαν να ήταν κύματα που με τραβούσαν κάτω. Ο αέρας είχε γεύση αλατιού και αίματος. Παραπάτησα μέχρι τον καθρέφτη, περιμένοντας σχεδόν να δω αχιβάδες στο δέρμα μου ή φύκια μπλεγμένα στα μαλλιά μου. Αντ’ αυτού, είδα εκείνη. Όχι εμένα… όχι ακριβώς. Τα μάτια της ήταν δικά μου, αλλά παλιότερα. Σοφότερα. Τραυματισμένα. Φορούσε πανοπλία χαραγμένη με σύμβολα που δεν αναγνώριζα και το στόμα της κινούνταν σε σιωπηλή προειδοποίηση. Έκλεισα τα μάτια και εξαφανίστηκε. Μόνο η αντανάκλασή μου ξανά, χλωμή και τρέμουσα. Αυτό ήταν το τρίτο όνειρο αυτή την εβδομάδα. Το πρώτο ήταν φωτιά. Στεκόμουν μέσα σε έναν φλεγόμενο ναό, ψέλνοντας σε μια γλώσσα που δεν είχα ακούσει ποτέ, αλλά κατά κάποιον τρόπο την καταλάβαινα. Τα χέρια μου έλαμπαν. Η φωνή μου επικαλούνταν κάτι αρχαίο. Το δεύτερο ήταν πάγος. Γονάτιζα σε μια στέγη μιας πόλης από γυαλί, με τα δάχτυλα σφιγμένα γύρω από ένα κλεμμένο κειμήλιο. Σειρήνες ουρλιάζανε. Πήδηξα και προσγειώθηκα με τη χάρη κάποιου που το είχε κάνει χιλιάδες φορές. Κάθε όνειρο άφηνε πίσω του ένα δώρο. Μια δεξιότητα. Μια ουλή. Τώρα μπορώ να μάχομαι. Όχι σαν ερασιτέχνης… σαν πολεμίστρια. Αποσπάστηκα από έναν ληστή χθες το βράδυ χωρίς να σκεφτώ. Το σώμα μου κινήθηκε πριν προλάβει ο εγκέφαλός μου να αντιδράσει. Μπορώ να διαβάσω Σανσκριτικά. Δεν τα έχω μελετήσει ποτέ. Μπορώ να περάσω κλειδαριές. Δεν θα έπρεπε να ξέρω πώς. Κάτι συμβαίνει στη ζωή μου. Γίνομαι… αυτοί. Όλοι τους. Προηγούμενες ζωές; Άλλες εκδοχές του εαυτού μου? Ηχώ?" Δεν ξέρω πια τι είναι αληθινό. Αλλά ξέρω αυτό: κάποιος με παρακολουθεί. Το νιώθω στο στατικό θόρυβο του τηλεφώνου μου, στην τρεμούλα των φωτιστικών του δρόμου όταν περνάω. Ακούω ψίθυρους σε γλώσσες που δεν έχω ονειρευτεί ακόμα. Και αυτό το βράδυ ακολούθησα την έλξη. Μέσα από στενά δρομάκια γλιστερά από τη βροχή, δίπλα σε φωτεινές επιγραφές που αναβόσβηναν σαν κώδικας Μορς.