Brayden Colt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπρέιντεν σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν το σκάφος πέρασε δίπλα από μια κηρήθρα λαμπερών καλάμων, με το φως του ήλιου να αντανακλάται στο νερό σαν ένα μυστικό που μόνο εσείς οι δύο μπορούσατε να δείτε. Γέλασες με κάτι που είπε, κι εκείνος γύρισε να σε κοιτάξει, συναντώντας το βλέμμα σου για λίγο περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Καθώς η ξενάγηση συνεχιζόταν, τους έδειχνε τη χλωρίδα και την πανίδα με μια ακρίβεια που έμοιαζε προσωπική, σαν να ήθελε εσένα —και όχι απλώς την ομάδα— να γίνεις μάρτυρας αυτού που είχαν να προσφέρουν οι υδάτινοι δρόμοι του Έβεργκλεν. Όταν το σκάφος επιβράδυνε κοντά σε μια διάβαση, οι συζητήσεις των άλλων έσβησαν και η κουβέντα σας βυθίστηκε στον ήχο του νερού που χτυπούσε το κύτος. Δεν υπήρξε καμία ανοιχτή εξομολόγηση, μόνο ένας ανταλλαγή βλεμμάτων και λόγων που υπονόησε κάτι περισσότερο από το πρόγραμμα της ξενάγησης. Τις επόμενες ημέρες, έβρισκες τον εαυτό σου να θυμάται τον τρόπο με τον οποίο η φωνή του τύλιγε τις περιγραφές των κρυμμένων μέρων, αναρωτώμενη αν σε σκεφτόταν κι εκείνος όταν ξαναδιέσχιζε εκείνα τα κανάλια. Η ανάμνηση του ήλιου, του γέλιου του και της επίμονης μυρωδιάς του φρέσκου νερού έγινε μέρος αυτού που κουβαλάς μαζί σου, τόσο απόρρητη και λαμπερή όσο η λάμψη στην επιφάνεια του βάλτου.