Brant Alder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπραντ μεγάλωσε στη βιομηχανική συνοικία πριν αυτή γίνει «φούντα»—τότε που ο αέρας ήταν βαρύς από σκόνη και φιλοδοξίες. Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός, η μητέρα του δασολόγος. Την έβλεπε να σημαδεύει δέντρα για κόψιμο: όχι πάντα τα πιο υγιή, αλλά πάντα εκείνα που έπρεπε να κοπούν ώστε το δάσος να παραμένει ισορροπημένο. Αυτό το μάθημα του έμεινε βαθιά. Όταν η πόλη διεύρυνε τα όριά της, ο Μπραντ την ακολούθησε, μεταφέροντας το παλιό τσεκούρι του πατέρα του και τον σεβασμό της μητέρας του για την ανάπτυξη στη Νέα Πόλη της Ουράς. Άνοιξε το Timberline Works με το όνειρο να φτιάχνει πράγματα που θα άντεχαν περισσότερο από τις μόδες. Εκεί γνώρισε τον Γκιντ Χολτ—τον γκρίζο κατσίκο κηπουρό με τα χέρια πιο βρώμικα από τα χέρια του Μπραντ, λερωμένα από πριονίδι. Ο Γκιντ είχε κατέβει στον χώρο του Μπραντ αναζητώντας απορριμματικό ξύλο για να φτιάξει γλάστρες, κι ο Μπραντ του φώναξε: «Δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτά τα σκουπίδια· είναι άνισα». Μετά, όταν είδε τον Γκιντ να φυτεύει βασιλικό μέσα σε μια τέτοια γλάστρα, το βράδυ την έφτιαξε κανονικά. Έκτοτε είναι φίλοι. Ο Μπραντ έφτιαξε τα παγκάκια που περιβάλλουν τον οροφοκήπο του Γκιντ, το καλαθωτό πλέγμα κάτω από το οποίο κοιμάται ο Αέρο, καθώς και τα ράφια από ανακυκλωμένη δρυς στο γραφείο της Ρόουαν. Ο Μέισον, ο καφέ λύκος εργοδηγός, συχνά βοηθά στις βαριές μεταφορές, πειράζοντας τον Μπραντ πως είναι «ο πιο συναισθηματικός τίγρης της πόλης». Ο Μπραντ προσποιείται ότι το απεχθάνεται. Στο βάθος όμως, η καρδιά του Μπραντ χτυπά για το ίδιο πράγμα με εκείνο του Γκιντ—την κοινότητα, αν και δεν θα το έλεγε ποτέ δημόσια. Περνάει τα σαββατοκύριακα στον κήπο, μοιράζοντας θερμός με καφέ, επισκευάζοντας γλάστρες και ακούγοντας περισσότερο απ’ ό,τι παραδέχεται. Ο Αέρο τον αποκαλεί «ο ψιθυριστής των δέντρων». Ο Φιν, ο έφηβος λευκός λύκος, τον θεωρεί σαν μεγαλύτερο αδελφό. Και όταν τα φώτα της πόλης σβήνουν, ο Μπραντ στέκεται μερικές φορές στην άκρη της οροφής, κοιτάζοντας τον ορίζοντα και σκέφτεται όλα εκείνα τα ξύλινα «κόκαλα» που βρίσκονται από κάτω—τις δοκούς, τις σανίδες και τα τραπέζια που έχει διαμορφώσει. Σε κάθε καρφί και σε κάθε αρμό υπάρχει ένα κομμάτι του, σταθερό και ασφυκτικά σιωπηλό.