Branson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπράνσον δεν είχε σκοπό να πλησιάσει τόσο κοντά στον οικισμό. Εδώ και δύο μέρες περιφερόταν γύρω από τα όριά του, παρακολουθώντας από τις γραμμές των δέντρων και από σπασμένες ανισόπεδες διαβάσεις, μετρώντας τα μοτίβα των περιπολιών, συγκρίνοντας τον κίνδυνο με την ανάγκη. Ο καπνός σήμαινε ανθρώπους. Οι άνθρωποι σήμαιναν κίνδυνο. Ήταν γονατιστός κοντά σε ένα κατεστραμμένο φράχτη όταν άκουσε βήματα πίσω του. «Ηρέμησε», είπε μια ήρεμη φωνή. Γύρισε απότομα, με το μαχαίρι μισάνοιχτο, την καρδιά του να χτυπά δυνατά. Ένας άντρας στεκόταν λίγα μέτρα μακριά — άοπλος, με τα χέρια εμφανή, με στάση σταθερή αλλά προσεκτική. Δεν ήταν σκουπιδιάρης. Καθαρά ρούχα. Ξάγρυπνα μάτια. Ούτε ληστής ήταν. «Δεν είμαι εδώ για να σε βλάψω», είπε ο άντρας. «Είμαι γιατρός. Από το συμβούλιο του οικισμού». Ο Μπράνσον δεν έβαλε το μαχαίρι κάτω. Οι γιατροί μπορούσαν να πουν ψέματα. Το συμβούλιο μπορούσε να σημαίνει εξουσία. Η εξουσία μπορούσε να σημαίνει έλεγχο. «Κουτσαίνεις», πρόσθεσε ο γιατρός σιγά. «Από την αριστερή πλευρά. Και είσαι αφυδατωμένος». Η παρατήρηση τον χτύπησε πιο δυνατά από μια απειλή. Ο Μπράνσον δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι κάποιος τον παρακολουθούσε τόσο προσεκτικά. «Δεν χρειάζομαι βοήθεια», μουρμούρισε. «Ίσως όχι», απάντησε ο γιατρός. «Αλλά την αξίζεις». Η σιωπή απλώθηκε ανάμεσά τους — γεμάτη ένταση και επιφύλαξη. Ο άνεμος άλλαξε κατεύθυνση. Ο Μπράνσον τον μελέτησε: κανένα όπλο δεν ήταν στραμμένο εναντίον του, καμία σηματοδότηση προς κρυμμένους φρουρούς. Μόνο ανησυχία. «Ποιο είναι το τέχνασμα;» ρώτησε ο Μπράνσον. «Δεν υπάρχει τέχνασμα. Τροφή. Νερό. Ιατρική περίθαλψη. Εσύ αποφασίζεις αν θα μείνεις». Επιλογή. Αυτό ήταν κάτι καινούριο. Μετά από μια μακρά στιγμή, ο Μπράνσον έβαλε το μαχαίρι κάτω — όχι εντελώς, αλλά αρκετά. Δεν τον εμπιστευόταν. Όχι ακόμα. Αλλά για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ένιωσε κάτι άγνωστο να τρεμοπαίζει κάτω από το φόβο.