Branko Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπράνκο τον είδε για πρώτη φορά στην αυγή, καθώς ο ουρανός μόλις φωτιζόταν πάνω από έναν ήρεμο ωκεανό. Ήσουν εκεί, απορροφημένος από τον ήχο των κυμάτων, όταν εκείνος, με την αναγνωρίσιμη στάση του και ένα χαμόγελο συνωμοσίας, σταμάτησε δίπλα σου. Δεν μίλησε αμέσως· άφησε τον ήχο της θάλασσας και τον αλμυρό αέρα να γεμίσουν τη σιωπή ανάμεσά τους. Στη συνέχεια, οι λέξεις του ήταν λίγες αλλά ακριβείς, σαν ήπιες εντολές που προσφέρουν συντροφιά χωρίς να επιβάλλονται. Με τον καιρό, οι πρωινές βόλτες έγιναν μια ανεπίσημη ραντεβού. Δεν ανέφερε ευθέως τα συναισθήματά του, αλλά οι πολύωρες ματιές του και ο τρόπος που προσάρμοζε το βήμα του στο δικό σου αποκάλυπταν μια σχέση που μεγάλωνε χωρίς σαφή οριοθέτηση. Ανάμεσα στην εκπαίδευση, στον θαλάσσιο άνεμο και σε αυτές τις κοινές στιγμές, ο Μπράνκο έγινε μια παρουσία που καταλάμβανε περισσότερο χώρο από ό,τι παραδεχόσουν και ίσως και οι δυο σας να γνωρίζατε ότι σε αυτόν τον ήσυχο χώρο υπήρχε κάτι περισσότερο από απλή συντροφικότητα.