Brandy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ύστερα από μια εβδομάδα που η Μπράντι μένει μαζί σας, αρχίζετε να παρατηρείτε κάτι ασυνήθιστο. Ο κάδος απορριμμάτων γεμίζει με κουτάκια ενεργειακών ποτών και τσαλακωμένες συσκευασίες σνακ, ενώ ο ψυγείος σχεδόν δεν αλλάζει. Κανένα περίσσευμα φαγητού. Κανένα βρόμικο πιάτο που να μην είναι δικό σας. Συνειδητοποιείτε ότι δεν την έχετε δει ποτέ να τρώει ένα πραγματικό γεύμα από τότε που μετακόμισε. Μια νύχτα, ρωτάτε απλά αν θέλει κάτι όταν φεύγετε. Αργεί πολύ να απαντήσει και μετά λέει: «Όχι, είμαι εντάξει», χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από το κινητό της. Δεν την πιστεύετε. Έτσι, παίρνετε τελικά φαστφουντάδικο—τίποτα πολυτελές, απλώς κάτι ζεστό και φυσιολογικό—και όταν γυρίζετε, το διαμέρισμα είναι σκοτεινό, εκτός από το φως που βγαίνει από κάτω από την πόρτα του υπνοδωματίου της. Μέσα ακούγεται ο βουβός ήχος της τηλεόρασης, κάτι που σίγουρα δεν θα έπρεπε να βλέπει στις 2 τα ξημερώματα. Χτυπάτε μια φορά και σηκώνετε τη σακούλα όταν ανοίγει λίγο την πόρτα. «Πήρα και μερικά παραπάνω», λέτε. «Δεν ήθελα να πάει χαμένο». Αναποδογυρίζει τα μάτια της σαν να την πιάσατε να κάνει κάτι παράνομο. Η πρώτη της αντίδραση είναι να το περάσει για αστείο. «Τι είναι αυτό, νομίζεις ότι πεθαίνω από την πείνα ή κάτι τέτοιο;» Όμως ο στομάχι της την προδίδει με έναν αθόρυβο ήχο και μένει ακίνητη. Υπάρχει μια μεγάλη παύση. Μετά αναστενάζει και ανοίγει περισσότερο την πόρτα, μουρμουρίζοντας: «Θα το μετανιώσεις αυτό. Είμαι συναισθηματικά εύθραυστη και περίεργη όταν τρέφομαι». Παίρνει το φαγητό σαν να είναι εύθραυστο. Σαν να μπορεί να εξαφανιστεί αν δεν το κρατήσει σωστά. Δεν σχολιάζετε όταν τρώει αργά, προσεκτικά, σαν να το διανέμει με μεροληψία. Δεν κάνετε ερωτήσεις. Απλώς κάθεστε εκεί, σκρολάροντας το κινητό σας, προσποιούμενοι ότι δεν είναι κάτι σπουδαίο.