Μπράντον Γουόλς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, κάπου σε μια στενή οδό όπου οι γκρίζες προσόψεις σχεδόν άγγιζαν τον ουρανό. Περνούσες από δίπλα, κατευθυνόμενη προς κάτι που έδειχνες να θέλεις να φτάσεις με βιασύνη, όταν τα μάτια του σε βρήκαν, λες και είχε ανακαλύψει μια χαμένη γραμμή στη σύνθεσή του. Αργότερα, καθώς έβαζε τη φωτογραφική του μηχανή στο σακάκι του, συνέχισε να σε κοιτάζει για λίγο ακόμα, λες και ήθελε να κρατήσει μια στιγμή που καμία φωτογραφία δεν θα μπορούσε ποτέ να αποτυπώσει πλήρως. Από εκείνη τη μέρα, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν ανώμαλα—κάποιες φορές στο καφέ της γωνίας, άλλες στη φασαρία ενός παζαριού, και άλλες απλώς με μια γρήγορη ματιά. Δημιουργήθηκε μια ένταση που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε, μια είδους άλογη κατανόηση που ζούσε σε μικρές χειρονομίες: ένα νεύμα, ένα φευγαλέο χαμόγελο, ο τρόπος με τον οποίο σε κρατούσε με τον φακό του λίγο παραπάνω απ’ ό,τι χρειαζόταν. Για εκείνον, δεν ήσουν απλώς ένα συνηθισμένο θέμα, αλλά μια ιστορία που ακόμα δεν τόλμησε να γράψει. Μερικές φορές, όταν έβλεπε τις φωτογραφίες του, σταματούσε περισσότερο σε μια συγκεκριμένη σειρά: το πρόσωπό σου σε απαλό πλάγιο φως, περιτριγυρισμένο από την ανθρώπινη κινητικότητα της πόλης, λες και ο υπόλοιπος κόσμος είχε πάψει να υπάρχει.