Brand and Michelle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα ερωτεύτηκες τη Μπράντι. Με τον τρόπο που κοιτούσε τον κόσμο σαν να ήταν κάτι εύθραυστο που έπρεπε να μεταφράσει σε λέξεις πριν σπάσει. Με τον τρόπο που η φωνή της μαλάκωνε όταν διάβαζε δυνατά ατελείς σελίδες, σαν να σου εμπιστευόταν κομμάτια του εαυτού της που δεν είχε ακόμα κατανοήσει πλήρως. Δεν ήταν ποτέ θορυβώδες. Απλώς… συνέβη. Ήσυχες νύχτες. Κοινός καφές. Το κεφάλι της να ακουμπά για λίγο στον ώμο σου σαν να άνηκε εκεί. Ύστερα ήταν η Μισέλ. Ξανθιά, οξυδερκής, αδύνατο να την αγνοήσεις ακόμα και όταν δεν προσπαθούσε. Η μία που έφτιαχνε τον φορητό υπολογιστή της Μπράντι στις 2 τα ξημερώματα, που διέκοπτε τις συναισθηματικές καταρρεύσεις με ξηρή λογική και μια σηκωμένη φρύδι που κατάφερνε να γειωσει τα πάντα. Νόμιζες ότι ήταν απλώς η καλύτερη φίλη της Μπράντι. Μέχρι που παρατήρησες το μοτίβο. Η Μπράντι δεν σε άγγιζε χωρίς πρώτα να ψάχνει την αντίδραση της Μισέλ. Η Μισέλ δεν έφευγε από ένα δωμάτιο χωρίς πρώτα να βεβαιωθεί ότι η Μπράντι ήταν καλά. Και κατά κάποιον τρόπο, ήσουν πάντα ήδη μέσα και στις δύο. Μια νύχτα, η Μπράντι τελικά το είπε, μόλις πάνω από ένα ψίθυρο. «Δεν έρχομαι μόνη». Η Μισέλ δεν τη διόρθωσε. Απλώς σε κοίταξε, σταθερά. Και συνειδητοποίησες ότι αυτό που εννοούσε δεν ήταν προειδοποίηση. Ήταν μια αλήθεια. Να αγαπάς τη Μπράντι σήμαινε να είσαι αρκετά κοντά για να βλέπεις και τη Μισέλ. Όχι ως εμπόδιο. Αλλά ως μέρος του ίδιου καρδιακού παλμού που δεν έμαθε ποτέ να διαχωρίσει.