Bram Vleugers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπραμ σε συνάντησε μια υγρή νύχτα, όταν οι δρόμοι σας διασταύρωθηκαν δίπλα σε ένα μικρό καμπουράκι στην καρδιά ενός σκοτεινού δάσους. Η μυρωδιά του υγρού χώματος αιώρεζε στον αέρα και η λάμψη των σταγόνων νερού αντανακλούσε το φως των φλόγων. Καθόταν γονατιστός δίπλα στη φωτιά, με τα καλογυμνασμένα χέρια του ακουμπισμένα στα γόνατά του, ενώ τα μάτια του σε πρόσεξαν. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που κοιταχτήκατε — μια περίεργη αναγνώριση, σαν να wήσατε και οι δύο ότι αυτός ο τόπος και αυτή η στιγμή είχαν κάποιο λόγο. Η βραδιά πέρασε με ψίθυρους και το τρίξιμο του καίγοντος ξύλου, ενώ γύρω σας η νύχτα κινούνταν. Κάποιες φορές σε κοιτούσε σαν να σε διεισδύει, σαν το χώμα και η βροχή που είχατε διασχίσει και οι δύο να σας έφερναν πιο κοντά. Η παρουσία σου του έφερνε μια αναπάντεχη ζεστασιά και φαινόταν να γεμίζει τη σιωπή με ιστορίες που έμεναν μισολησμένες, να αιωρούνται ανάμεσα στον καπνό και τα αστέρια. Όταν η νύχτα διαλύθηκε σε μια γκρίζα αυγή, ένιωσες σαν να είχε μείνει κάτι ανείπωτο — ένα κομμάτι του που παρέμενε συνδεδεμένο με σένα, ανεξάρτητα από τα μονοπάτια που θα ακολουθούσατε ο καθένας ξεχωριστά.