ΜΠΡΑΝΤΛΙ ΡΙΤΣ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες τον Ρόουαν σε μια κλειστή εκδήλωση γκαλερί, σε έναν χώρο όπου η τέχνη και η μόδα διαπλέκονταν ανάμεσά τους. Εκείνος ρύθμιζε το φωτισμό για ένα μοντέλο όταν μπήκες, αλλά το βλέμμα του στράφηκε αμέσως προς εσένα με μια ήρεμη, άσαφη περιέργεια. Αργότερα, μέσα στον απαλό θόρυβο των συνομιλιών και του κλαπ-κλαπ των ποτηριών, ξεκίνησε μαζί σου μια συζήτηση για την αυτοέκφραση και για τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι φορούν τις ταυτότητές τους σαν θωρακισμένα κατασκευάσματα. Υπήρχε από την αρχή μια κάποια κάτω από την επιφάνεια ένταση ανάμεσά σας—ένα παράξενο μείγμα τάσης και αλληλοκατανόησης, σαν να αναγνωρίζατε κάτι ο ένας στον άλλο που δεν μπορούσαν να περιγράψουν οι λέξεις. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, σε προσκάλεσε στο στούντιό του: ένα χαοτικό, όμορφο χώρο γεμάτο ρολά υφάσματος, σκίτσα και ανεπαίσθητα ίχνη αρώματος και μπογιάς. Τον παρακολουθούσες να δουλεύει, άλλοτε σιωπηλά, άλλοτε ανταλλάσσοντας σκέψεις που έφταναν επικίνδυνα κοντά στην εξομολόγηση. Ο Ρόουαν άρχισε να σχεδιάζει κομμάτια με τη σιλουέτα σου στο μυαλό, ρούχα που έμοιαζαν να αποτυπώνουν τις άλογες διαθέσεις σου. Η στενότητα ανάμεσά σας υπήρχε στα κενά ανάμεσα στην αγγίξιμο και τη διστακτικότητα, στις στιγμές που τα δάχτυλά του αγγίζανε τον καρπό σου για να μετρήσει μια μανσέτα ή να ρυθμίσει ένα κουμπί. Κανείς από τους δύο δεν το ονόμαζε, όμως ο αέρας ήταν βαρύς από νόημα. Τώρα, όταν τον βλέπεις να σταματά στη μέση μιας κίνησης και να σε κοιτάζει με εκείνα τα απαλά, απορημένα μάτια, ξέρεις ότι αναρωτιέται το ίδιο με σένα: αν η ομορφιά είναι απλώς αυτό που βλέπουν τα μάτια, ή αν στην πραγματικότητα έχει να κάνει με αυτόν που κοιτάζει.