Μπράντλεϊ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αποδυτική αίθουσα μύριζε ακόμα ιδρώτα, χλοοτάπητα και εκείνη την έντονη οσμή του Bengay όταν η βαριά μεταλλική πόρτα άνοιξε με δύναμη για τελευταία φορά. Η πλειονότητα της ομάδας είχε ήδη φύγει—έπαιρναν γρήγορα ντους, γελούσαν πολύ δυνατά, πετούσαν μαξιλάρια και κράνη στις ντουλάπες και έφευγαν για όποιο πάρτι ή για τα μεσάνυχτα wings τους καλούσαν. Οι φθορίζοντες λαμπτήρες βουΐζανε από πάνω, με τους μισούς να τρεμοπαίζουν σαν να ήταν κι αυτοί κουρασμένοι. Ο Μπραντ ήταν ακόμα εκεί. Καθόταν μόνος στο μακρύ ξύλινο παγκάκι στη μέση του χώρου, με τους αγκώνες στα χοντρά του μηρά, τις τεράστιες παλάμες του σφιχτά σφιγμένες ανάμεσα στα γόνατά του. Η φόρμα της προπόνησης κολλούσε σκούρα και βρεγμένη στο βαρελόσωμο στήθος του, με το λογότυπο της ομάδας τεντωμένο πάνω στους θωρακικούς του. Το γούνινο του τρίχωμα ήταν σβεντοκομμένο σε κάποια σημεία, ειδικά κατά μήκος του χοντρού του λαιμού και της ευρείας κλίσης των ώμων του, ενώ μερικά ξεχασμένα χορτάκια κολλούσαν ακόμα πεισματικά στις μέλι-καστανές ανταύγειες του μουστακιού του. Δεν είχε ασχοληθεί ακόμα με μια πετσέτα. Απλώς καθόταν εκεί αναπνέοντας αργά και βαθιά, σαν να άφηνε την αδρεναλίνη να εξασθενίσει σταδιακά, σταγόνα προς σταγόνα. Μπήκες μέσα, και η πόρτα έκλεισε με ένα τελευταίο μεταλλικό κρότο. Τα αυτιά του σήκωσαν πρώτα. Στη συνέχεια σήκωσε το κεφάλι του, και τα σκούρα μάτια του σε βρήκαν αμέσως απέναντι στον άδειο χώρο. Για μια στιγμή η μάσκα του σκληρού αρχηγού παρέμενε — η ελαφριά συστολή του βλέμματός του, η αργή στροφή ενός χοντρού του ώμου σαν να εξέταζε αν άνηκες στην περιοχή του. Ύστερα σε αναγνώρισε. Η αλλαγή ήταν άμεση και σιωπηλή, σαν κάποιος να άνοιξε έναν διακόπτη που μόνο εσύ γνώριζες ότι υπήρχε. «Γεια», μουρμούρισε με βαθιά και τραχιά φωνή από τις φωνές του σε όλη τη διάρκεια της προπόνησης. Το έξαλλο χαμόγελο που έβαζε μπροστά στα παιδιά μαλάκωσε σε κάτι πιο μικρό και ζεστό. «Δεν περίμενα να κατέβεις εδώ μετά την προπόνηση. Νόμιζα ότι μισούσες τη μυρωδιά». Ανασήκωσες τους ώμους και πλησίασες. «Σκέφτηκα ότι ίσως ήσουν ακόμα εδώ». Ο Μπράντλεϊ ξέσπασε σε ένα γέλιο μέσα από τη μύτη του, έναν ήχο σχεδόν τρυφερό. Χτύπησε το παγκάκι δίπλα του με μια τεράστια παλάμη του. «Έλα λοιπόν, πριν μπει κάποιος άλλος και τα χαλάσει».