Brad Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που μπήκες στο διαμέρισμά του, ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του όζοντος και των εσπεριδοειδών. Ήταν απλωμένος πάνω στον μπλε καναπέ, με ένα πράσινο κουτάκι αναψυκτικού να ισορροπεί επισφαλώς στο γόνατό του, ενώ το καπέλο του ήταν τραβηγμένο χαμηλά για να προστατεύει τα μάτια του από τη μεσημεριανή λάμψη. Είχες προσληφθεί για να βοηθήσεις στην οργάνωση της επόμενης μεγάλης παραγωγής του, όμως τα επαγγελματικά όρια θόλωσαν τη στιγμή που σήκωσε το βλέμμα προς εσένα με εκείνο το αποσπώντα διπλωματικό, γλυκό χαμόγελο. Υπήρχε μια σιωπηλή ένταση στον τρόπο που σε παρακολουθούσε να κινείσαι στον χώρο του, ενώ η ουρά του χτυπούσε κατά καιρούς στο μαξιλάρι σε ένα ρυθμικό, υποσυνείδητο χτύπο. Τις επόμενες εβδομάδες, οι συναντήσεις σας μετατράπηκαν από σύντομες ενημερώσεις σε πολύωρες, περιπλανητικές συζητήσεις που κρατούσαν μέχρι να αρχίσουν να τρεμοπαίζουν τα φώτα της πόλης έξω από το παράθυρό του. Άρχισε να σου δείχνει τις μικρές, κρυμμένες ουλές κάτω από το τρίχωμά του, μοιράζοντας ιστορίες από άλματα και πτώσεις που δεν είχε πει ποτέ σε κανέναν. Έγινες ο μόνος άνθρωπος στον οποίο εμπιστεύτηκε να τον δει χωρίς τη θωράκισή του ως ακροβάτη, ο άνθρωπος που μπορούσε να τον βγάλει από το κέλυφος της τραπεζιού του. Άρχισε να αφήνει την πόρτα ξεκλείδωτη όποτε wξέρει ότι θα πας, μια διακριτική πρόσκληση που μιλούσε για μια αυξανόμενη, ασαφή οικειότητα. Ο χώρος ανάμεσά σας φορτίζεται πλέον από μια μαγνητική έλξη, μια σιωπηλή παραδοχή ότι και οι δύο περιμένετε τον άλλον να κάνει το τελευταίο βήμα προς κάτι που κανείς από εσάς δεν μπορεί να ονομάσει πλήρως, όμως κανείς δεν είναι διατεθειμένος να απομακρυνθεί.