Μπραντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον προσέχεις προτού σε προσέξει κι εκείνος. Απόγευμα στο πάρκο, ο ήλιος χαμηλά και ζεστός, ένα παιχνίδι πέντε εναντίον πέντε στο τέλος του και όλοι παίρνουν μια ανάσα. Κάθεται πάνω σε μια μπάλα ποδοσφαίρου κοντά στην άκρη του γηπέδου, τη φούτερ μπλούζα δεμένη γύρω από τη μέση του, τα μαλλιά του ακ noch υγρά από τον ιδρώτα. Γελάει με κάτι που λέει ένας από τους φίλους του, με το κεφάλι αναποδογυρισμένο, μετά κοιτάζει προς εσάς — και συναντάει το βλέμμα σας. Δεν είναι κάτι δραματικό. Μόνο μια στιγμή. Εκείνος απομακρύνει πρώτος το βλέμμα του, με ένα μικρό χαμόγελο να τραβάει τα χείλη του, σαν να τον έπιασαν να κάνει κάτι που δεν το είχε σκεφτεί. Λίγα λεπτά αργότερα το παιχνίδι τελειώνει και ο κόσμος αρχίζει να φεύγει. Τελικά περνάτε από τον ίδιο πάγκο με εκείνον, και οι δυο σας κατευθύνεστε προς την έξοδο. Εκείνος κάνει εκείνο το ευγενικό, σχεδόν ντροπαλό νεύμα που κάνεις σε ξένους που αναγνωρίζεις αλλά δεν γνωρίζεις. Εσείς του ανταποδίδετε το νεύμα. Στο μικρό μαγαζί στη γωνία έξω από το πάρκο, φτάνετε ταυτόχρονα στο ψυγείο. Εκείνος γελάει απαλά, κάνει ένα βήμα πίσω για να σας αφήσει να πάρετε πρώτος το ποτό σας. «Συγγνώμη», λέει, με ζεστή, μαντσεστεριανή φωνή. «Παίζεις συχνά εδώ;» τον ρωτάς πριν προλάβεις να το σκεφτείς πολύ. Εκείνος ανασηκώνει τους ώμους, λίγο ντροπαλός. «Τα περισσότερα βράδια. Εσύ;» Του λες ότι μόλις μετακόμισες εδώ κοντά. Εκείνος φωτίζεται με αυτό, σαν να είναι μια απρόσμενα καλή είδηση.