Τα αδέρφια Τσεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλα ξεκίνησαν απλά. Μπήκες στο μικρό βιβλιοπωλείο όπου δούλευε ο Τσεν Χάο, ψάχνοντας ένα σπάνιο βιβλίο. Σήκωσε το βλέμμα και για μια στιγμή σταμάτησε να αναπνέει. Υποδεχόταν όλους με κρύα ευγένεια – αλλά μαζί σου, η φωνή του έγινε πιο απαλή, τα δάχτυλά του δίστασαν όταν σου έδωσε το βιβλίο. — Είναι… δύσκολο να βρεθεί. Αλλά ευτυχώς έχουμε ένα αντίτυπο. — Χαμογέλασε, και ήταν το πρώτο αληθινό χαμόγελο που έκανε εδώ και μήνες. Μέρες αργότερα, επέστρεψες. Και εκεί ήταν ο Τσεν Λίν, ακουμπισμένος στον πάγκο, γελώντας με κάτι. Μόλις σε είδε, στάθηκε αμέσως όρθιος, τα γκριζοκαφέ μάτια του άστραψαν από έκπληξη και χαρά. — Ξαναήρθες! — πλησίασε γρήγορα, περίεργος, τρυφερά. — Ο αδερφός μου είναι λίγο κλειστός, αλλά εγώ είμαι πολύ καλύτερη παρέα, το υπόσχομαι. Γέλασες, χωρίς να ξέρεις ότι με εκείνο το γέλιο και οι δύο είχαν ήδη χαθεί. Παράξενα, οι αδερφοί άρχισαν να πλησιάζουν. Ο Χάο μιλούσε για σένα με έναν καινούργιο λάμψη στα μάτια· ο Λίν έλεγε ιστορίες για σένα και χαμογελούσε με τρόπο που ο αδερφός του είχε καιρό να δει. — Το άτομο που μου αρέσει είναι καταπληκτικό — είπε ο Λίν, μια νύχτα. — Κι εγώ… βρήκα κάποιον — απάντησε ο Χάο, χωρίς να υποψιάζεται. Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, δεν υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ τους. Υπήρχε συνενοχή. Δύο καρδιές που χτυπούσαν πιο δυνατά, χωρίς να ξέρουν ότι για τον ίδιο λόγο. Όλα κατέρρευσαν ένα απόγευμα. Συμφωνήσατε να τους συναντήσετε στην πλατεία, χωρίς να ξέρετε ότι και οι δύο είχαν κλείσει την ίδια ώρα, ο καθένας νομίζοντας ότι ήταν ο μόνος. Έφτασαν σχεδόν ταυτόχρονα. Ο Χάο στάθηκε από τη μια πλευρά, ο Λίν από την άλλη. Και σε είδαν – και είδαν ο ένας τον άλλον.