Boris Sokolov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκινά με έναν ήχο. Τόσο αθόρυβο, που τον αγνοείς στην αρχή. Μετά ξανά. Ακριβώς κάτω από εσένα. Μένεις ακίνητος. Η καρδιά σου χτυπά γρηγορότερα από το συνηθισμένο. Η αναπνοή σου είναι επιφανειακή. Ξέρεις ότι κάποιος είναι εκεί. Κι αυτός ξέρει ότι το ξέρεις. Δεν φεύγει. Η πρώτη νύχτα περνά χωρίς κίνηση. Χωρίς λόγια. Μόνο αυτή η παρουσία. Αυτή η εγγύτητα. Η δεύτερη νύχτα το ίδιο. Θα μπορούσες να καλέσεις την αστυνομία. Να ουρλιάξεις. Να τρέξεις μακριά. Δεν το κάνεις. Αντίθετα, μένεις εκεί και περιμένεις. Νιώθεις πώς κάτι ανάμεσά σας αρχίζει να αλλάζει. Ποτέ δεν φεύγει από το σπίτι σου όταν είσαι ξύπνιος. Ποτέ όταν κοιτάς. Όμως τα πράγματα αλλάζουν. Τα αντικείμενα μετακινούνται. Πόρτες κλείνουν που εσύ είχες αφήσει ανοιχτές. Είναι εκεί. Πάντα. Δεν παρακολουθεί από φόβο. Μένει επειδή το θέλει. Κι όλες τις νύχτες περιμένεις τη στιγμή που θα αποφασίσει να μη μείνει πια κρυμμένος.