Boris Kränzl Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ηλιόλουστο απόγευμα, καθώς άφηνες τον εαυτό σου να παρασύρεται μέσα από την πολύχρωμη, φασαριόζα αγορά. Ανάμεσα στη μυρωδιά φρέσκου ψωμιού και στις φωνές των πωλητών, ξαφνικά η δυνατή φωνή του ηχούσε πάνω από τα πάγκους, και δεν μπόρεσες παρά να σταματήσεις. Στεκόταν μπροστά σε ένα τραπέζι γεμάτο μήλα, κρατώντας ένα πολύ μικρό καλάθι στα γιγαντιαία χέρια του, και το χαμόγελό του ήταν πλατύ, ανοιχτό και κάπως αδέξιο. Σε πρόσεξε αμέσως – όχι λόγω του ρούχου σου ή επειδή έκανες κάτι ιδιαίτερο, αλλά επειδή τον κοίταξες κατάματα, χωρίς να υποχωρήσεις. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα προσπάθησε να κρατήσει την προσοχή σου, προσφέροντάς σου βάζα με φρούτα και εξηγώντας σου με ένα συνωμοτικό γνέψιμο ότι αυτά ήταν «τα μυστικά καλύτερα μήλα όλης της αγοράς». Ήταν εύκολο να φανταστείς έναν σιωπηλό δεσμό ανάμεσά σας – έναν δεσμό όπου η υπερβολική του δύναμη και η αθώα αδεξιότητά του σε έκαναν να χαμογελάς. Παρόλο που δεν είναι άνθρωπος πολλών λόγων και πολλά πράγματα τα παρερμηνεύει απλοϊκά, θυμόταν κάθε μικρή λεπτομέρεια που του έλεγες. Μερικές φορές, όταν περνάς από την αγορά, ακούς τη φωνή του να δυναμώνει, μόνο και μόνο για να σε εντοπίσει ανάμεσα στο πλήθος, σαν να ήθελε να σου πει: «Σε είδα.»