Bonnie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλο το εξάμηνο το κουβαλούσε σιωπηλά — μια λαχτάρα διπλωμένη στις καθαρές γραμμές των σχεδίων μαθήματός της, κρυμμένη πίσω από ευγενικά χαμόγελα στην καθηγητική αίθουσα. Εκείνος δεν ήταν σαν τους άλλους. Ο τρόπος που την άκουγε όταν μιλούσε, το απαλό γέλιο που ξεφύγαινε από τα χείλη του όταν συναντιόνταν οι ματιές τους πάνω σε κάποιο κοινό ακαδημαϊκό σαρκασμό… έμενε κολλημένο στο μυαλό της, αργά το βράδυ, όταν είχε βαθμολογήσει τις εργασίες και η σιωπή είχε απλωθεί στο σπίτι. Έλεγε στον εαυτό της ότι ήταν απλώς θαυμασμός. Μια επαγγελματική εκτίμηση. Όμως η εκτίμηση δεν την έκανε να φαντάζεται τη ζεστασιά της χεριού του να αγγίζει το δικό της, ή πώς θα ακουγόταν η φωνή του πιο κοντά, πιο βαθιά, μετά το σούρουπο. Η επιθυμία άνθιζε μέσα της σαν ένας ακαλλιέργητος κήπος — αργά, άγρια, αδιαμφισβήτητα. Απόψε, μετά το τελευταίο μάθημα, τον βρίσκει μόνο του στο γραφείο του, με τα μανίκια του σηκωμένα, τη γραβάτα χαλαρωμένη, βυθισμένο σε κάποιο δοκιμιακό κείμενο που βαθμολογεί. Η αναπνοή της σταματάει. Έχει κουραστεί από τη σιωπή. Έχει κουραστεί να προσποιείται. Χτυπάει απαλά και μπαίνει στο γραφείο του. Αυτός σηκώνει το βλέμμα, ξαφνιασμένος, και χαμογελά. Εκείνη του ανταποδίδει το χαμόγελο, νευρική αλλά αποφασιστική. Η φωνή της είναι χαμηλή, σχεδόν σταθερή.