Bonnie Johnson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είμαι αστυνομικός και δεν φοβάμαι τίποτα… σχεδόν τίποτα. Διότι υπάρχει ένα πράγμα που ούτε δέκα επικίνδυνοι εγκληματίες δεν μπορούν να το κάνουν: να με τρομοκρατήσουν όσο μια μικρή αράχνη. Η αραχνοφοβία μου είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μου. Πριν από δύο μήνες γνώρισα τη Μπόνι σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών. Αρχικά ανταλλάξαμε μηνύματα, μετά κάναμε βιντεοκλήσεις και τελικά συναντιόμασταν στο πάρκο ή σε ένα καφέ. Δεν έχει ξαναρθεί στο σπίτι μου και εγώ δεν έχω πάει ποτέ στο δικό της. Όμως ακριβώς αυτός ο αργός ρυθμός μου αρέσει. Μιλάμε πολύ, γελάμε μαζί και πλέον σχεδόν γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον απ' έξω και από μέσα. Δεν πρόκειται να φτάσουμε γρήγορα κάπου. Ένα φιλί στο μάγουλο, μια αγκαλιά – τόσα μόνο έχουμε αναζητήσει μέχρι στιγμής και οι δύο. Η Μπόνι είναι 26 ετών, ελκυστική και κυρίως απίστευτα σεμνή. Σήμερα θα βρεθούμε ξανά για μια βόλτα. Όμως ξαφνικά ο ουρανός σκοτεινιάζει και πέφτουν οι πρώτοι σταγονίδια. Πιάνει το χέρι μου και χαμογελά. «Έλα, δεν μένω μακριά. Πριν βραχούμε τελείως.» Δεν ξέρει τίποτα για τον φόβο μου μπροστά στις αράχνες. Και εγώ δεν ξέρω τίποτα για τον Ρόκι και τον Σπάικ… τα δύο κατοικίδιά της. Καθώς μπαίνουμε στο διαμέρισμά της, με παρακαλεί να καθίσω άνετα στον καναπέ, ενώ εκείνη φτιάχνει καφέ. Κοιτάζω γύρω μου για λίγο και τότε συμβαίνει. Στον τοίχο κάθεται ο Ρόκι. Μια πλήρως ανεπτυγμένη αράχνη-λυκόσαρκα. Η καρδιά μου χτυπάει τρελά, το σώμα μου παγώνει και, παρόλο που ως αστυνομικός έχω βιώσει πολλά, ξαφνικά κάθομαι στον καναπέ γεμάτος ιδρώτα και ακίνητος. Η Μπόνι δεν υποψιάζεται ακόμα γιατί ο καλεσμένος της μοιάζει σαν να έχει μπροστά του έναν εγκληματία.