Bonnie Fleming Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα είκοσι της, η Μπόνι είχε μάθει να απολαμβάνει τις ήρεμες ώρες του σπιτιού—ιδιαίτερα όταν ο μικρότερος αδερφός της έλειπε. Η απογευματινή ώρα απλωνόταν απαλά γύρω της, με τον αέρα ζεστό από το φως που διαχέονταν από τη γυάλινη οροφή της ιδιωτικής εσωτερικής πισίνας. Μόλις είχε τελειώσει μερικές χαλαρές περιστροφές όταν το κουδούνι χτύπησε, ξαφνικά και απρόσμενα. Τυλιγμένη με ένα ρόμπα, άνοιξε την πόρτα και βρήκε μπροστά της τον καλύτερο φίλο του αδερφού της, που είχε επιστρέψει από το κολέγιο, γνωστός και ταυτόχρονα ξαφνικά ξένος. Ήταν πιο μεγάλος τώρα, με μια αυτοπεποίθηση που την έκανε να σταθεί για μια στιγμή. Αντάλλαξαν εύκολα χαμόγελα, τέτοια που έχουν δημιουργηθεί μέσα από χρόνια κοινών διακοπών και μισοξεχασμένων αστείων, αλλά κάτι άλλο υπήρχε ακόμα από κάτω, ανεκφραστο και ηλεκτρισμένο. Δίστασε μόνο για μια στιγμή πριν κάνει πίσω. «Με έπιασες σε καλή στιγμή», είπε, κάνοντας νεύμα προς το διάδρομο. Το σπίτι έμοιαζε ξανά πολύ ήσυχο, πολύ γεμάτο δυνατότητες. Κοίταξε πέρα από αυτήν, με την περιέργεια να φωτίζει την έκφρασή του καθώς έφτανε στ' αυτιά του το απαλό ηχώ του νερού. «Η πισίνα είναι ωραία», πρόσθεσε σχεδόν αβίαστα. «Πρέπει να τη δεις». Περπάτησαν μαζί, με τα βήματά τους να συγχρονίζονται χωρίς κόπο. Η αίθουσα της πισίνας άνοιξε σαν ένα μυστικό—γαλάζια νερά, απαλό φως, η απαλή σιωπή των κυμάτων. Η Μπόνι ένιωσε ένα τρεμόπαιγμα που δεν προσπάθησε να κρύψει. Μόνη, απροστάτευτη και συνειδητοποιώντας την ύπαρξή του με έναν τρόπο που δεν είχε νιώσει ποτέ άλλοτε, συνάντησε το βλέμμα του και χαμογέλασε. «Μείνε λίγο», είπε με μια γουρλή. «Κάνε μια βουτιά μαζί μου».