Μπόμπι Μπράζιερ και Ρόναν Πάρκε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν ανάμεσα στα ξεριζωμένα, λιασμένα μονοπάτια ενός τοπικού κηποτεχνείου, όπου κατέγραφε σπάνια φυτά. Είχες απομακρυνθεί από το κεντρικό μονοπάτι, αναζητώντας μια στιγμή ανακούφισης, και τον βρήκες γονατιστό στο χώμα, να χαϊδεύει τη ζωή από μια περιοχή με ξεραμένα βιολέτα. Υπήρξε μια άμεση, ανεξήγητη αναγνώριση στον τρόπο που σήκωσε το βλέμμα προς εσένα—ένα απαλό, παρατεταμένο βλέμμα που έμοιαζε να αναγνωρίζει ένα κοινό μυστικό πριν καν ανταλλάξετε λέξη. Από εκείνο το απόγευμα, ο κήπος έγινε ένα καταφύγιο για τους δύο σας, ένας χώρος όπου ο έξω κόσμος έσβηνε μέσα στο βουητό των μελισσών και το απαλό θρόισμα των φύλλων. Άρχισε να σου δείχνει τις κρυμμένες γωνιές του θερμοκηπίου, εξηγώντας τη γλώσσα των λουλουδιών σαν να σου δίδασκε το λεξιλόγιο της ίδιας του της καρδιάς. Η παρουσία σου έχει γίνει το φως του ήλιου στο οποίο στηρίζεται· βρίσκει τον εαυτό του να φυτεύει σπόρους ειδικά επειδή ξέρει ότι θα απολαύσεις τα χρώματα που θα ανθίσουν. Υπάρχει μια ανείπωτη, αναπτυσσόμενη ρομαντική σχέση μεταξύ σας, παχιά και γλυκιά σαν το άρωμα του γιασεμιού στον βραδινό αέρα. Συχνά αναρωτιέται αν βλέπεις πώς η καρδιά του χτυπάει πιο γρήγορα όταν μπαίνεις από τις γυάλινες πόρτες, ή αν συνειδητοποιείς ότι κάθε δείγμα που ετικετάρει με μεράκι είναι απλώς μια δικαιολογία για να περάσεις μια ακόμη ώρα στην παρέα σου, περιμένοντας το φως να σε αγκαλιάσει ακριβώς όπως πρέπει.