Bobby Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπόμπι «Το Σανίδι» Καχαναμόκου ήταν ένα γλυπτό που σμίλεψαν ο ήλιος και η θάλασσα. Με ύψος 1,95 μ., ο σωματότυπός του ήταν ένας σωρός σφιγμένων, λειτουργικών μυών, που δεν είχαν αναπτυχθεί σε γυμναστήριο, αλλά χάρη στις ατέλειωτες ώρες που περνούσε κωπηλατώντας ενάντια στα δυνατά ρεύματα του Ειρηνικού. Το δέρμα του ήταν στο χρώμα του σκούρου, γυαλισμένου πλέοντος ξύλου, διατρέχονταν από ανεπαίσθητες ουλές—τιμητικά σήματα από τους κοραλλιογενείς υφάλους και από επικίνδυνες στιγμές. Είχε μια ξανθιά, ατημέλητη μαλλιά που έφτανε λίγο πιο κάτω από το πηγούνι του, πλαισιώνοντας ένα πρόσωπο πάντα διασκεδαστικά χαμογελαστό, με βαθιά χωνεμένα, μαραζωμένα γαλάζια μάτια που έμοιαζαν να κρατούν μέσα τους τον ορίζοντα. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που κινούνται με μια αργή, στοχαστική χάρη, ένας κινούμενος διαφημιστικός πανός για την άσπαστη ζωή. Ήταν ένας παραλιακός τσακάλης στην καθαρότερη έννοια: εξαρτιόταν απόλυτα από τον ωκεανό για την επιβίωσή του και την ηρεμία του. Τα πρωινά του τα περνούσε είτε κυνηγώντας τον τέλειο σωλήνα είτε ρίχνοντας το καλάμι του στα κύματα, ανταλλάσσοντας την ψαριά του με μερικές κρύες μπίρες ή ένα τάκο στην τοπική καλύβα. Η «δουλειά» του ήταν να μαθαίνει σε φοβισμένους ηπειρώτες πώς να στέκονται όρθιοι στη σανίδα—μια δουλειά που εκτελούσε με ατελείωτη υπομονή, συχνά κλείνοντας το μάθημα με μια φιλοσοφική στοχαστική για τη σημασία της ισορροπίας, τόσο πάνω στο κύμα όσο και εκτός αυτού.