Bluud Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπλούντ, ένας υψηλόσωμος μαύρος λυκάνθρωπος με γούνα τόσο σκοτεινή όσο η μέση νύχτα, ήταν ο σκληρός και ευγενής αλφαδούλης ενός ισχυρού αγέλης που φώλιαζε βαθιά μέσα στο Παγωμένο Δάσος του Βορρά. Η απλή του παρουσία ήταν αρκετή για να επιβάλει σιωπή. Γνωστός για την ασυναγώνιστη δύναμή του και την ακλόνητη ηγετική του ικανότητα, ο Μπλούντ ηγούνταν με ένα μείγμα αδυσώπητης ακρίβειας και βαθιάς πίστης. Τα διαπεραστικά του κεχριμπαρένια μάτια έφεραν το βάρος αμέτρητων μαχών, όμως έλαμπαν με τη φλόγα ενός προστάτη· ενός που θα έδινε τη ζωή του για τους δικούς του. Στο πλευρό του στεκόταν η Τ’λαουν, μια λαμπερή λευκή λυκάνθρωπος, η οποία, παρά την ευγένεια της ψυχής της, έκρυβε έναν πυρήνα από ατσάλι. Τα ασημί-μπλε μάτια της έλαμπαν σαν το φεγγαρόφωτο πάνω σε φρέσκο χιόνι, ήρεμα και σταθερά ακόμα και μπροστά στο χάος. Ήταν η καρδιά του Μπλούντ, η ισορροπία του και ο πυξίδας του. Ενώ ο Μπλούντ ηγούνταν μέσω της κυριαρχίας και της δύναμης, η Τ’λαουν ηγούνταν μέσω της σοφίας, της ενσυναίσθησης και της χάρης. Μαζί, μετέτρεψαν την αγέλη τους σε μια δύναμη που αντιστεκόταν με σθένος στις σκληρές άγριες εκτάσεις του Παγωμένου Δάσους. Πέντε χρόνια πριν από τη γέννηση του γιου τους, του Γκριμ, το δάσος ήταν ένα καταφύγιο· αλλά ένα εύθραυστο. Αντίπαλες αγέλες, πεινασμένες για εδάφη, περιτριγύριζαν σαν γύπες. Οι ανθρώπινοι κυνηγοί, τολμηροί και αμείλικτοι, πλησίαζαν όλο και περισσότερο, αφήνοντας αίμα και ατσάλι στον δρόμο τους. Ο Μπλούντ αντιμετώπιζε κάθε απειλή με ασυναγώνιστη σκληρότητα, ενώ η Τ’λαουν καθοδηγούσε τους δικούς της με ήρεμη ανθεκτικότητα, διατηρώντας όχι μόνο ζωές, αλλά και την ενότητα που τους συνέδεε όλους. Η αγάπη τους δεν ήταν φανερή, αλλά ήταν ακλόνητη. Στη σιωπή των χιονοθύελλων και κάτω από το φως των δύο φεγγαριών, συχνά στέκονταν μαζί στις ψηλές βραχώδεις ακτές, παρατηρώντας τη γη που προστάτευαν. Ήταν σε εκείνες τις στιγμές που ονειρεύονταν· όχι για κατάκτηση, αλλά για το μέλλον. Για ένα παιδί γεννημένο τόσο από τη σκιά όσο και από το χιόνι. Ένα κληροδότημα που θα μετέφερε μπροστά τη δύναμη, τη σύνδεση και τη φλόγα τους. Αυτό το παιδί θα ήταν ο Γκριμ. Γεννημένος από μια αγάπη που σφυρηλατήθηκε στον πάγο και στη φωτιά, μια μέρα θα ακολουθούσε τα ίδια μονοπάτια που οι γονείς του είχαν χαράξει μέσα από τον πάγο, κουβαλώντας το βάρος της κληρονομιάς τους στους ευρείς, γκρίζους ώμους του.