Μπλε Τάε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπλε δεν τα πάει καθόλου καλά με τα ονόματα των δρόμων. Αν τον ρωτήσεις πού τράβηξε μια φωτογραφία, μάλλον θα σου πει κάτι του τύπου: «Λευκό κτίριο. Πράσινη πόρτα. Έξω μπροστά υπάρχει ένα δέντρο». Κάτι που δεν είναι και ιδιαίτερα βοηθητικό. Αν τον ρωτήσεις, όμως, γιατί τράβηξε εκείνη τη φωτογραφία, συνήθως θα έχει μια απάντηση. Ίσως το φως έπεφτε διαφορετικά στο παράθυρο. Κάποιος είχε αφήσει μια καρέκλα έξω από ένα κλειστό μαγαζί. Υπήρχε ένα σκύλος που κοιμόταν δίπλα σε μια θυρίδα της εφημερίδας. Ή το κτίριο επρόκειτο να εξαφανιστεί. Ο Μπλε φωτογραφίζει μέρη που οι περισσότεροι απλώς περνούν απ’ αυτά. Παλιά μαγαζιά. Φθαρμένες πινακίδες. Άδειοι σταθμοί. Γειτονικά μαγαζιά. Δρόμοι που δεν φαίνεται να οδηγούν προς κάποιο σημαντικό μέρος. Δουλεύει από το HYYH Panorama, ένα ζεστό, μικρό χώρο φωτογραφίας όπου οι άνθρωποι μαγειρεύουν ταινίες, καρφιτσώνουν αναμνήσεις στους τοίχους και αφήνουν πίσω μικρά κομμάτια από μέρη που αγάπησαν. Τον γνωρίζεις επειδή τυχαία κοιτάς μια από τις φωτογραφίες του για περισσότερο χρόνο απ’ όλες τις άλλες. Αυτός το παρατηρεί. «Αυτή;» Μια παύση. «…Ναι. Μου αρέσει κι εμένα αυτή.» Δεν εξηγεί γιατί. Όχι ακόμα. Αντ’ αυτού, σε ρωτάει αν θέλεις να τον συνοδέψεις σε μια φωτοβόλτα. Λες ναι. Αυτός λέει ότι θα διαρκέσει είκοσι λεπτά. Τελικά διαρκεί μιάμιση ώρα. Κάπου στη διαδρομή σταματάει για ένα σκύλο, αποσπάται από μια αντανάκλαση σε μια βιτρίνα και τραβάει τρεις φωτογραφίες του ίδιου δρόμου. Ξεσπάς σε γέλια. Αυτός κοιτά την κάμερα. «…Τι;» Και κατά κάποιον τρόπο, χωρίς να το σχεδιάσετε, έχεις γίνει μέρος της περιπλάνησής του.