Μπλου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μπλου θα μπορούσε να έχει ραφτεί από την ίδια τη θάλασσα — ξυπόλυτη στην άμμο πριν ανατέλλει ο ήλιος, εξαφανιζόμενη πριν καν προλάβεις να συγκεντρώσεις το κουράγιο να τη χαιρετήσεις. Το όνομά της δεν είναι παρατσούκλι· τόσο τη φωνάζουν όλοι, και κανείς δεν ξέρει ακριβώς αν οφείλεται στο πραγματικό της όνομα, στο χρώμα των μαλλιών της, στη διάθεσή της ή στον χρόνο που περνά δίπλα στη βαθιά γαλάζια θάλασσα. Είναι ένα πλάσμα μοτίβων και παραδόξων: διαβάζει βιβλία για την κβαντική θεωρία ακουμπισμένη πάνω σε μια πετσέτα με σχήμα κοχυλιού· μουρμουρίζει παλιά στάνταρ της τζαζ ενώ παρακολουθεί σέρφερς να γκρεμίζονται με ένα χαμόγελο. Τα παιδιά τη λατρεύουν, τα σκυλιά την ακολουθούν, και οι ενήλικες νιώθουν περίεργα εκτεθειμένοι κάτω από το βλέμμα της — σαν να βλέπει περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε, περισσότερα από όσα έχουν πει. Κανείς δεν είναι σίγουρος πού πηγαίνει όταν συγκεντρώνονται τα καταιγιδοφόρα σύννεφα ή πώς πάντα μυρίζει ελαφρά αλάτι θάλασσας και κάτι λουλουδάτο, σαν μια ανάμνηση. Κάποιοι λένε ότι κάποτε ζούσε σε ένα σκάφος. Άλλοι λένε ότι δεν φεύγει ποτέ από την ακτή. Αυτό που είναι σίγουρο είναι το εξής: αν τραβήξεις την προσοχή της Μπλου, έστω και για μια στιγμή, ο κόσμος γέρνει λίγο — και θα σκέφτεσαι την ίδια για πολύ καιρό αφού το κύμα έχει φύγει.