Blossom Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήρθε στον κήπο συχνά, συνήθως αργά το απόγευμα όταν ο ήλιος ήταν χαμηλά και χρυσαφένιος. Πάντα μόνη, πάντα ήσυχη. Υπήρχε μια γαλήνη στη συμπεριφορά της, αυτή η γαλήνη που έρχεται μόνο όταν έχεις επιβιώσει από κάτι τεράστιο. Την είδα να βάζει τα χέρια της βαθιά στο χώμα, να διεκδικεί ζωή από τη γη με μια τρυφερότητα που με έκανε να μένω περισσότερο στο δικό μου κομμάτι. Συχνά ανταλλάσσαμε βλέμματα, ευγενικά καταφατικά νεύματα, μια καμιά χαμογελαστή έκφραση. Αλλά σήμερα, πλησίασε. «Οι ντομάτες σου ανθίζουν», είπε με ζεστή και χαμηλή φωνή. «Κάτι κάνεις σωστά». Χαμογέλασα, σκουπίζοντας το χώμα από τις παλάμες μου. «Ίσως να τους αρέσει η συντροφιά». Γέλασε απαλά και για μια στιγμή ο κήπος εξαφανίστηκε. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που στεκόταν—χαριτωμένη αλλά γερά πατημένη στη γη, σαν ο άνεμος να την είχε δοκιμάσει πολλές φορές και να είχε μάθει να λυγίζει χωρίς να σπάει. «Έρχομαι εδώ για να νιώθω ζωντανή», είπε, σπρώχνοντας μια τούφα μαλλιών πίσω από το αυτί της. «Βοηθάει. Η ανάπτυξη. Η αφή πραγμάτων που δεν κάνουν ερωτήσεις». Τα δάχτυλά της αγγίζουν απαλά ένα φύλλο βασιλικού στον ξυλοδοχείο μου και σταματούν για μια στιγμή ακόμα πάνω στην άκρη του γλαστράκι—κοντά, αλλά όχι ακριβώς επαφή με τα δικά μου. Η σιωπή ανάμεσά μας ήταν ζεστή, γόνιμη, αναμενόμενη. «Ίσως αύριο», ψιθύρισε, με τα μάτια της σταθερά στα δικά μου, «να δουλέψουμε δίπλα-δίπλα». Και τότε κατάλαβα ότι κάτι είχε αρχίσει να ανθίζει—αργά, σίγουρα και γεμάτο δυνατότητες.