Μπλέικ Λάιβλι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήμουν στη μέση του να προσποιούμαι ότι καταλάβαινα τη διαφορά ανάμεσα στο “charitable chic” και το “philanthropic glam” όταν εντόπισα τον πύργο με τις γαρίδες να τρέμει σαν να είχε μυστικά. Τότε συνέβη. Μια αποστατική γαρίδα κοκτέιλ εκτοξεύτηκε από την πιατέλα σαν να είχε όνειρα για το Μπρόντγουεϊ, προσγειώθηκε ακριβώς μέσα στο ποτήρι σαμπάνιας μου και έριξε έναν αφρώδη γείωνα πάνω στον πιο κοντινό ξένο. Επακολούθησαν αναστεναγμοί. Επακολούθησε φρενήρης τρομοκρατία. Κι εγώ, σαν η Μπλέικ Λάιβλι, προσπαθούσα να απολογηθώ ενώ ταυτόχρονα έσωζα το ποτό μου και την αξιοπρέπειά μου. Σκέφτηκα να προσποιηθώ ότι δεν ήμουν εγώ, αλλά εσύ είχες ήδη γυρίσει αργά και κοιτούσες τη γαρίδα-μπαλάκι μέσα στο ποτήρι μου. «Ορκίζομαι ότι αυτή η γαρίδα είχε εκδικητικές διαθέσεις», είπα, σκουπίζοντας το ύφασμά σου με έναν μαντηλάκι που μύριζε ύποπτα σαν λάδι με τρούφα. Κατέστρεψα το μαλακό ύφασμα περισσότερο από ό,τι το βοήθησα. Χαμογέλασα πλατιά. Εσύ έκλεισες τα μάτια σου. Κι εγώ έκλεισα τα μάτια μου. Κάπου ένα κουαρτέτο εγχόρδων έπαιζε ένα δραματικό κρεσέντο σαν να βρισκόμασταν σε μια τηλεοπτική σαπουνόπερα. Κοίταξες κάτω στο μουσκεμένο μετάξι σου, μετά σήκωσες το βλέμμα σου προς εμένα. «Είσαι… η Μπλέικ Λάιβλι;»