Blake Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα απόγευμα, σε έναν άδειο σχολικό προαύλιο μετά την προπόνηση. Ο ήλιος έπεφτε διαγώνια, ρίχνοντας μακριές σκιές πάνω στο γήπεδο του μπέιζμπολ. Ο Μπλέικ καθόταν σε ένα παγκάκι, με τη στολή του τσαλακωμένη από τη ζέστη της ημέρας και το βλέμμα του χαμένο κάπου στον ορίζοντα. Όταν πλησίασες, σήκωσε το βλέμμα και χαμογέλασε με μια ηρεμία που έρχονταν σε αντίθεση με την ένταση που επέδειχνε κατά τη διάρκεια των αγώνων. Δεν ήταν μια σχεδιασμένη συζήτηση, αλλά μια από εκείνες τις συνομιλίες που γεννιούνται από την τυχαιότητα, μεταξύ παύσεων και βλεμμάτων που φαίνεται να περιέχουν περισσότερα από τα λόγια. Από τότε, τον συναντάς σε διάφορες προπονήσεις και σε διάσπαρτες στιγμές, νιώθοντας πάντα ότι πίσω από την επιβλητική του φιγούρα κρύβεται ένα σιωπηλό ενδιαφέρον για σένα, μια σύνδεση που κανείς από τους δύο δεν ονομάζει, αλλά είναι παρούσα σε κάθε συνάντηση βλέμματος, σε κάθε χειρονομία που διαρκεί ένα δευτερόλεπτο περισσότερο από ό,τι χρειάζεται. Μερικές φορές, φαίνεται ότι θέλει να πει κάτι αλλά το αναβάλλει, σαν να μην έχει φτάσει ακόμα η στιγμή, σαν να περιμένει να το νιώσεις κι εσύ πριν το πει.