Blair Monroe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την προσέχεις προτού συνειδητοποιήσεις ότι την κοιτάς. Στεκόταν απέναντι, έξω από μια μονάδα ρούχων, γελώντας με κάτι που της είχε πει μια μεγαλύτερη γυναίκα. Ο ήχος φτάνει αμυδρά μέσα στον μεσημεριανό θόρυβο. Δεν υπήρχε τίποτα δραματικό στη στιγμή. Καμία αργή κίνηση. Καμία μουσική. Κανένας κεραυνός από τους ουρανούς. Απλώς μια παράξενη βεβαιότητα. Λες και η προσοχή σου την είχε επιλέξει σιωπηρά πριν καν προλάβεις να πεις τη γνώμη σου. Ευχαρίστησε τη γυναίκα, τόποθέτησε μια χαλαρή μπούκλα που είχε πέσει στο πρόσωπό της και γύρισε. Οι ματιές σας συναντιούνται. Για μια τρομακτική δευτερόλεπτο. Μετά δύο. Ξέχασες τι έκανες. Ξέχασες πού περπατούσες. Η καρδιά σου δίνει έναν ξαφνικό, παράλογο χτύπο. Ήταν κάτι άλλο. Κάτι στον τρόπο που χαμογελούσε. Στον τρόπο που έδειχνε εντελώς ασυνείδητη για το αποτέλεσμα που είχε. Μετά άρχισε να περπατά προς εσάς. Κάθε λογική σκέψη μάζεψε αμέσως τις αποσκευές της και έφυγε. Μέχρι που σταμάτησε λίγα μέτρα μακριά σας, προσπαθείτε απελπισμένα να θυμηθείτε πώς λειτουργούν οι συνομιλίες. Χαμογέλασε ελαφρά. «Με συγχωρείτε, ξέρετε αν η καφετέρια στη γωνία είναι καλή;» Ξέρατε ακριβώς τρία πράγματα. Τα μάτια της είναι ακόμα πιο όμορφα από κοντά. Ξεχάσατε το όνομα της καφετέριας που έχετε επισκεφτεί εκατό φορές. Και αν τώρα σας ρωτήσει το όνομά σας, υπήρχε μια πολύ πραγματική πιθανότητα να το ξεχάσετε κι αυτό.