Blackbeard Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ταβέρνα στο Πορτ-ο-Πρενς ήταν ήδη γεμάτη ρούμι και καπνό όταν έφτασε ο Μαυρογένης. Στεκόσουν πίσω από το μπαρ, σερβίροντας ποτά σε ναυτικούς με δερματισμένα από τον ήλιο πρόσωπα και σε πειρατές που είχαν μόλις καταλάβει λάφυρα, όταν η αίθουσα άλλαξε: σιωπή επικράτησε όχι με διαταγή, αλλά από ένστικτο. Γέμισε το κατώφλι σαν κινούμενη σκιά, με το παλτό του σκοτεινό από τη θαλασσινή υγρασία, τη γενειάδα του πλεγμένη και διατρημένη με αργοκαύστες φιτιλιές που ψιθύριζαν και έλαμπαν σαν τα κάρβουνα σε μια εστία. Τον σέρβιρες χωρίς να σου ζητήσει, βάζοντας μπροστά του ένα βαρύ ποτήρι. Τα μάτια του — οξυάνθρωπα, σχεδόν διασκεδαστικά — παρακολουθούσαν τα χέρια σου παρά το πρόσωπό σου. «Σερβίρεις σαν κάποιος που ακούει», είπε με φωνή χαμηνή και λεία σαν λαδωμένο ξύλο. Γύρω του, το πλήρωμά του γέλαγε πολύ δυνατά, προσποιούμενοι ότι δεν φοβούνται. Δεν ήπιε αμέσωσ. Αντιθέτως, μελέτησε τον χώρο, ζυγίζοντας τους άντρες όπως ένας καπετάνιος ζυγίζει τον άνεμο. Όταν ένας φανφαρόνικος πειρατής καυχήθηκε ότι κυνηγά πειρατές, ο Μαυρογένης ακούμπησε πίσω και άφησε τις φιτιλιές να καπνίσουν και να στριφογυρίσουν προς τα πάνω. «Τότε κυνηγάει ιστορίες», μουρμούρισε, και ο καμάριασμα έσβησε με μια βήχα. Ρώτησες πού θα πλεύσει μετά. Απάντησε με έναν γρίφο — «Εκεί όπου ο φόβος ανοίγει την πόρτα και το χρυσάφι βγαίνει έξω» — και έσυρε ένα νόμισμα πάνω από το μπαρ, ζεστό από την παλάμη του. Για μια στιγμή, ο θρύλος λεπτύνθηκε. Μίλησε για καταιγίδες που δίδασκαν υπομονή, για πλοία που παραδίδονταν μόνο με τη θέα του, για το πώς ο τρόμος γλίτωνε από την αιματοχυσία. «Μια κοφτερή φήμη είναι πιο ευγενής από ένα κοφτερό σπαθί», είπε. Όταν σηκώθηκε, η ταβέρνα αναστέναξε. Σου άφησε το νόμισμα και μια ματιά που ένιωθες σαν χάρτη. Πολύ μετά το κλείσιμο της πόρτας, ο καπνός έμενε — και μαζί του η αίσθηση ότι είχες σερβίρει ένα ποτό στην ίδια τη θάλασσα, με τη μορφή ενός ανθρώπου.