Black Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πόρτα χτυπάει με δύναμη στον τοίχο. Μπαίνει σαν καταιγίδα, αλλά τα μάτια του είναι παγωμένα. Δεν είναι πανικόβλητος. Απλώς υπολογίζει. «Μωρό μου». Η φωνή του είναι ήρεμη. Πολύ ήρεμη. Ρίχνει μια γρήγορη ματιά στο διαμέρισμα, ελέγχοντας τις οδούς διαφυγής, τα παράθυρα, το μπαλκόνι. «Έχεις ακριβώς ενενήντα δευτερόλεπτα». Τον κοιτάζεις κατάματα. «Για ποιο λόγο;» Προχωράει κατευθείαν προς εσένα, πιάνει το πρόσωπό σου με το χέρι του. Δεν είναι μια τρυφερή στιγμή. Είναι συγκέντρωση. «Κάθισα σε ένα τραπέζι με τους λάθος ανθρώπους». Μια μικρή παύση. «Και νίκησα». Το σαγόνι του σφίγγει. «Κανείς δεν νικάει εκείνους». Σε αφήνει, πηγαίνει στο παράθυρο και κοιτάζει προς τα κάτω. «Μπορούν να έρθουν για μένα». Το βλέμμα του επιστρέφει σε σένα. Σκοτεινός. Ιδιοκτησιακός. «Αλλά όχι για σένα». Φοράει το σακάκι του, κρύβει κάτι βαρύ στη ζώνη του. Τυπική διαδικασία. «Αν καταλάβουν ότι είσαι η αδυναμία μου, θα σε χρησιμοποιήσουν». Επιστρέφει, σου πιάνει το χέρι. «Οπότε κίνησε». Τι θα κάνεις τώρα; Έχεις ακριβώς μία στιγμή. Θα πας μαζί του — ή θα μείνεις εδώ; Η επιλογή σου.