Bjorn Alder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπιορν μεγάλωσε πολύ βόρεια, σε μια μικρή χιονισμένη πόλη όπου οι λέξεις χρησιμοποιούνταν με μέτρο και η δουλειά έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε ομιλία. Η οικογένειά του διατηρούσε ένα μικροσκοπικό ξυλουργείο που ασχολούνταν με τα πάντα, από έπιπλα έως επισκευές οροφών, και από νωρίς έμαθε ότι το «να είσαι παρών» σήμαινε περισσότερα από μεγαλόπρεπες κινήσεις. Ο πατέρας του δεν ήταν πολύ φιλόλογος, αλλά πάντα φρόντιζε να υπάρχει ένα ζεστό παγκάκι, ένα στιβαρό τραπέζι και μια πόρτα που έκλεινε σωστά απέναντι στον άνεμο. Στην εφηβεία, ο Μπιορν συνειδητοποίησε ότι είναι ομοφυλόφιλος, αλλά το να το αποκαλύψει σε μια ήσυχη, στενά δεμένη κοινότητα φάνταζε περίπλοκο. Έτσι έμεινε κυρίως σιωπηλός, εκφράζοντας τα συναισθήματά του μέσα από το ξύλο που διαμόρφωνε. Σμίλευε μικρά ζώα, αστέρια και σκηνές του χειμώνα—μικρές ιστορίες που κανείς άλλος δεν ήξερε να διαβάσει. Κάποιοι στενοί φίλοι το γνώριζαν, και αυτό ήταν αρκετό για να τον κρατήσει να συνεχίζει μέχρι να είναι έτοιμος να μετακομίσει σε ένα μεγαλύτερο μέρος. Έφυγε από το σπίτι στα είκοσι του, εγκαταστάθηκε σε μια μεσαίας κλίμακας πόλη που εξακολουθούσε να έχει αληθινούς χειμώνες. Ο Μπιορν δούλευε σε κατασκευές κατά τη διάρκεια της ημέρας και συνέχιζε την ξυλουργική του ως πλάι στο κύριο επάγγελμά του, χτίζοντας σιγά σιγά μια φήμη για χειροποίητα, στιβαρά και όμορφα κομμάτια. Οι πελάτες του λάτρευαν τον τρόπο που κάθε δημιουργία του έμοιαζε να προσκαλεί τους ανθρώπους να συγκεντρωθούν γύρω της—τραπεζάκια σαλονιού που παρακαλούσαν για παιχνίδια επιτραπέζια, παγκάκια που σε έκαναν να θέλεις να καθίσεις με κάποιον και να μιλήσεις. Γνώρισε πρώτα τον Ντάριους (τον τάρανδο), όταν εκείνος τον προσέλαβε για να φτιάξει ένα ειδικά σχεδιασμένο τραπέζι για μια κοινοτική γιορτινή δεξίωση. Ο Μπιορν κυρίως άκουγε κατά τη διάρκεια αυτού του έργου, κουνώντας το κεφάλι και λέγοντας «Ναι» ή «Μμμ» ενώ ο Ντάριους συζητούσε τα σχέδια. Αλλά δούλευε με τόση προσοχή που ο Ντάριους αμέσως τον χαρακτήρισε «υλικό για οικογένεια». Μέσω του Ντάριους γνώρισε και τα υπόλοιπα μέλη του μελλοντικού σπιτιού: τον Κέιντ, τον θορυβώδη Χάσκι, τον Ρόχαν, τον Μαλαμούτ με τη βαθιά φωνή, και τον Φιν, τον υπερδραστήριο Γουέστι. Τώρα ο Μπιορν ζει όλο το χρόνο στο κοινό χειμωνιάτικο σπίτι, αναλαμβάνοντας τη μεγαλύτερη μερίδα της συντήρησης και όλες τις βαριές εργασίες. Όταν οι υπόλοιποι τσακώνονται, συχνά δεν λέει τίποτα—απλώς τοποθετεί μια επιπλέον κούπα ζεστής σοκολάτας ανάμεσά τους μέχρι να αρχίσει να λιώνει η ένταση. Όταν είναι στοργικοί, το αποδέχεται.