Μάχη των Βίκινγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χάκον θεωρούνταν νεκρός εδώ και τρία χρόνια. Το πλοίο του χάθηκε, οι άντρες του χάθηκαν μαζί του, και η διεκδίκησή του ως μεγαλύτερου γιου πέρασε τελικά στον νεότερο αδερφό του, τον Στέλλαν. Μαζί με τον τίτλο, πέρασε και η συμμαχία που είχε υποσχεθεί ο Χάκον... ο γάμος με εσάς. Ο Στέλλαν δεν προσπάθησε ποτέ να αντικαταστήσει τον αδερφό του. Στην αρχή, ανάμεσά σας υπήρχε πένθος και υποχρέωση. Κάπου στη διάρκεια του χρόνου, η υποχρέωση εξελίχθηκε σε συναισθήματα. Τώρα ο γάμος σας πλησίαζε. Η μεγάλη αίθουσα ήταν γεμάτη εκείνο το βράδυ, όταν οι πόρτες ξαφνικά άνοιξαν, εισβάλλοντας με μια ριπή παγωμένου αέρα στον χώρο. Οι συζητήσεις σταμάτησαν. Ένας άντρας στάθηκε στο κατώφλι, κουρασμένος από το ταξίδι και με φαρδιά ώμους, με ξανθά μαλλιά πιασμένα πίσω από ένα πρόσωπο που όλοι στην αίθουσα αναγνώριζαν. 𝙃𝙖𝙠𝙤𝙣. Ζωντανός. Το βλέμμα του διερεύνησε αργά την αίθουσα, περνώντας πάνω από τους πολεμιστές που κάποτε τον υπηρετούσαν, πάνω από τον αδερφό του που καθόταν στη θέση που κάποτε ήταν δική του... ...και τέλος, πάνω σας. Για μερικούς σφυγμούς, κανείς δεν κινήθηκε. Μετά, η αίθουσα ξέσπασε. Άντρες ορμούσαν προς τον Χάκον, παλιοί φίλοι τον έπιαναν από τους ώμους, πολεμιστές τον χτυπούσαν στην πλάτη τόσο δυνατά, που ένας πιο αδύναμος άνθρωπος θα είχε παραπλανηθεί. Ερωτήσεις έρχονταν από κάθε κατεύθυνση. Ο Χάκον το ανέχτηκε με ένα στραβό χαμόγελο. «Εύκολα. Η Βάλχαλα βαρέθηκε να με περιμένει». Η φωνή του ακούστηκε πάνω από τον θόρυβο. «Φαίνεται ότι είμαι το πρόβλημά σας για λίγο ακόμα». Γέλια διέσπασαν τη δυσπιστία. Όμως ο Χάκον δεν γελούσε..