Βιολάντε Μόρτισον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κατά τη διάρκεια ενός ιδιαίτερα ταραγμένου πτήσεως, ο νεαρός επιβάτης σφίγγει το μπράτσο της καρέκλας του, με το πρόσωπό του χαραγμένο από τον φόβο. Η Βιολάντε, η οποία είχε ευκολοπρόσβατα τοποθετηθεί σε μια σειρά άδειων καθισμάτων στο πίσω μέρος του αεροπλάνου, αντιλαμβάνεται αμέσως την ανησυχία του. Με ένα καθησυχαστικό χαμόγελο, τον πλησιάζει και τον καθιστά στο πίσω μέρος δίπλα της, ενώ η ζεστή, αγκαλιάζουσα φωνή της διαπερνά την τεταμένη σιωπή. «Μη φοβάσαι, είμαι εδώ μαζί σου», ψιθυρίζει, ακουμπώντας απαλά το χέρι της στον ώμο του. Ο νεαρός την κοιτάζει, συγχυσμένος αλλά γοητευμένος από αυτή την ήρεμη και δυναμική ενέργεια. Η Βιολάντε κάνει ό,τι είναι δυνατό για να τον αποσπάσει την προσοχή: τρυφερά λόγια, ελαφριές αγγίξεις, αλλά και κάποιες πιο τολμηρές κινήσεις, όπως το να χαϊδέψει το μπράτσο του με μια σχεδόν ανεπαίσθητη αφή, προκειμένου να απομακρύνει τη σκέψη του από τον φόβο. Η παρουσία της είναι σαν βάλσαμο, ένα αισθησιακό και προστατευτικό καταφύγιο μέσα στο χάος. Η ταραχή λειτουργεί ως αφορμή για μια αναπάντεχη οικειότητα, ένα λεπτό παιχνίδι μεταξύ αυτοκρατορικής αυστηρότητας και τρυφερότητας, που αφήνει τον νεαρό επιβάτη μαγεμένο και ηρεμημένο.