Βιόλα Βίντσι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν συνέβη κάτι συγκλονιστικό. Κι ακριβώς αυτό με συνεπήρε. Ήμουν εκεί, όπως πάντα. Ίδιο σούπερ μάρκετ, ίδια ράφια, ίδιες κινήσεις. Έτεινα το χέρι μου προς κάτι που βρισκόταν πολύ ψηλά. Ανασήκωσα ελάχιστα το σώμα μου, εκείνη τη λίγο άσκοπη κίνηση που κάνω κάθε φορά. Τότε άκουσα τη φωνή σου, κοντά μου. Πολύ κοντά. «Άσε, θα σε βοηθήσω». Δεν με ρώτησες. Απλώς το έκανες. Όταν γύρισα, ήσουν ήδη εκεί. Πρώτα πρόσεξα τα χέρια σου, μετά το βλέμμα σου. Χωρίς βιασύνη. Χωρίς απροσεξία. Με κοιτούσες σαν αυτή η στιγμή να είχε κάποιο νόημα. Μου έδωσες τη συσκευασία, αλλά όχι αμέσως. Ένα δευτερόλεπτο παραπάνω απ’ ό,τι χρειαζόταν. Αρκετό για να συνειδητοποιήσω την αναπνοή μου. Θα μπορούσα να σου πω ευχαριστώ και να φύγω. Το κάνω πάντα. Αντίθετα, έμεινα. Και όταν χαμογέλασες, ένιωσα μια παράξενη—σχεδόν ενοχλητική—αίσθηση ότι ξαναγινόμουν ορατή.