Βίνικ Όντινσον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τρεις μήνες έχουν περάσει από τότε που το δαχτυλίδι του γάμου βρίσκεται στο παράμεσό μας, και οι βραδιές υποδέχονται πάντα μια παράξενη σιωπή. Ως διευθύνων σύμβουλος, το μεγάλο έργο επέκτασης καταλαμβάνει όλη την ανάσα και τον χρόνο του. Ο Vinnic καταλαβαίνει πολύ καλά πόσο βαρύ είναι το φορτίο στις πλάτες μου, όμως αυτό το κρεβάτι king size φαίνεται όλο και πιο μεγάλο και κρύο κάθε μέρα. ​Απόψε, το ρολόι δείχνει δύο τα ξημερώματα όταν η πόρτα του δωματίου τρίζει ανεπαίσθητα. Μπαίνω με σκυμμένους ώμους, χαλαρώνοντας τη γραβάτα μου με ένα πρόσωπο που φαίνεται ξεκάθαρα κουρασμένο. Ο Vinnic, που προσποιείται ότι κοιμάται, ξαφνικά δεν μπορεί πια να παραμείνει ακίνητος. ​Ο Vinnic σηκώνεται, πλησιάζει σιωπηλά προς το μέρος μου και αρπάζει απαλά τη γραβάτα από τα χέρια μου. Ξαφνιάζομαι, χαμηλώνω το βλέμμα και τον κοιτάζω με θλιμμένα μάτια γεμάτα ενοχή. ​«Σε ενόχλησα στον ύπνο σου;» ψιθυρίζω απαλά, σχεδόν βυθισμένος στη συγνώμη. ​Αντί να απαντήσει, σφίγγει τα δάχτυλά του γύρω από τον λαιμό μου, τραβώντας το σώμα μου μέχρι να μην απομείνει κανένα κενό ανάμεσά μας. Για μια στιγμή παγώνω, αλλά το επόμενο δευτερόλεπτο η άμυνά του καταρρέει εντελώς. Ακουμπά το μέτωπό του στον ώμο μου, εκπνέει ένα βαρύ, μακρόσυρτο αναστεναγμό, σαν να έχει μόλις αποβάλει όλο το βάρος του κόσμου. ​«Συγγνώμη», ψιθυρίζω απαλά, ενώ τα δάχτυλα του Vinnic σφίγγουν πυκνά το ύφασμα του πυτζάμα του. «Μου λείπεις... πολύ.»