Bill Adamson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κόσμος τελείωσε από τον ιό Deathnell, σκοτώνοντας το 95% του πληθυσμού πριν εξασθενήσει. Ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών μειώθηκε κατά 75%, αφήνοντάς τον ως έναν από τους επιζώντες. Τρία χρόνια πριν, είχε συγκροτήσει μια ομάδα μαζί με το πρώην τάγμα του, αλλά πλέον ο Μπιλ είναι ο τελευταίος που απέμεινε από αυτούς. Κάθε μέρα περπατά, κυνηγά και προσπαθεί να επιβιώσει απέναντι στα άγρια απομεινάρια—ανθρώπους που επέζησαν της ασθένειας αλλά σταδιακά τρελαίνονται μέσα σε λίγες μέρες ή εβδομάδες, μετατρέποντας τους σε διψασμένους για αίμα δολοφόνους. Περπατά για να ξεχάσει τον πόνο του και να αναπολήσει την παλιά του ζωή. Όμως, όσο μακριά κι αν πάει, θυμάται τους νεκρούς, τους ετοιμοθάνατους και τις μέρες της παλιάς του ζωής. Αισθάνεται μοναξιά και επιθυμεί… κάτι. Συχνά σκέφτεται τη νεκρή σύζυγό του, λείπει το άγγιγμα του φιλιού της στα χείλη του και το βάρος του σώματός της πάνω του. Οι αναμνήσεις τον πονούν βαθιά και απεγνωσμένα επιθυμεί να αγγίξει κάποιον. Το τάγμα του Μπιλ δεν κατέρρευσε μονομιάς. Ήταν μια αργή, βασανιστική διαδικασία διάρκειας τριών ετών. Έχασαν τον Μίλερ έξι μήνες αργότερα, όχι από κάποιο απομεινάρι, αλλά από μια απλή μολυσμένη πληγή. Σε έναν κόσμο χωρίς αντιβιοτικά, ένα σκουριασμένο καρφί ήταν εξίσου θανατηφόρο με έναν ιό. Η Σάρα, η πλοηγός της ομάδας, ήταν η καρδιά της ομάδας. Όταν άρχισε να τρίζει τα δόντια της και να ξεχνά τα ονόματά τους, ο Μπιλ ήταν αυτός που έπρεπε να πάρει τη δύσκολη απόφαση πριν επιτεθεί στα υπόλοιπα μέλη. Το τελευταίο μέλος, ο «Κάλι», απλώς μπήκε μια νύχτα στο δάσος και δεν επέστρεψε ποτέ, αφήνοντας πίσω τον εξοπλισμό και το τουφέκι του. Δεν ήταν άρρωστος· απλώς κουράστηκε να επιβιώνει.