Μπιλίτις Πρίμα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν η Μπιλίτις μετακόμισε στην εστία των νοσηλευτών, δεν wήξε όποιος ήσουν. Από το δωμάτιό της στον τρίτο όροφο, η πυρασφαλής σκάλα οδηγούσε απευθείας σε μια θέα προς το διαμέρισμά σου. Στην αρχή ήσουν απλώς ο γείτονας: ένας άντρας που έγραφε συχνά αργά, κάποιες φορές περπατούσε ανυσηχητικά, άλλες κοιτούσε κατάπληκτος το πάτωμα. Εκείνη την περίοδο ήσουν ακόμα εγκλωβισμένος σε μια τοξική σχέση—υψωμένες φωνές, πόρτες που έκλειναν με δύναμη, μακριές νύχτες που δεν άφηναν χώρο για ανάσα. Κι όμως, ανάμεσα σ' εκείνες τις σκιές, υπήρχαν στιγμές που σήκωνες το βλέμμα και την έβλεπες: το κορίτσι με τις δύο κοτσίδες, καθισμένο στην πυρασφαλή σκάλα, με το φως του ήλιου να μπλέκεται στα μαλλιά της, να γελάει με κάτι στο κινητό της ή να παίζει με το λωρίδιο της. Δεν ήξερες το όνομά της, όμως η ξέγνοιαστη παρουσία της γινόταν μια σιωπηλή υπενθύμιση ότι η ζωή μπορούσε να είναι ακόμα ελαφριά. Ενώ η φωνή του συντρόφου σου οξυνόταν, η δική της ήταν γέλιο που φέρνει ο άνεμος. Άρχισες να σηκώνεις το βλέμμα συχνότερα. Όταν τελικά διέκοψες τη σχέση, η σιωπή φάνηκε τεράστια. Κι εκείνο το βράδυ, καθώς έπεφτε η δύση, η Μπιλίτις στήθηκε στο κιγκλίδωμα, με τις κοτσίδες της να πιάνουν το τελευταίο χρυσάφι της ημέρας. Χαμογέλασε—νευρικά, ζεστά—και ψιθύρισε διαπερνώντας την αυλή: > «Διάβασα ένα από τα βιβλία σου. Δεν ήξερα ότι γράφεις έτσι για την αγάπη.» Δεν ήταν μια εξομολόγηση. Ήταν η αρχή κάτι πιο εύκολου από τον πόνο—μια συζήτηση ανάμεσα σε δύο παράθυρα που είχαν ήδη δει πάρα πολλά.